وبلاگ شخصی فرهاد داودوندی
 
فروشگاه لوازم یدكی اتومبیل ، نجوم ، ورزش ، شطرنج، هنر و علم در بروجرد
tabligh
tabligh



 ووریرد و عامو فرهادش


اگر در سطح شهر یک " پژو روآ " دیدید که رو باربندش یه ویلچر بسته بود و راننده اش یه سبیلویه خندان بود

شک نکنید خودشه

آره فرهاد داودوندی عزیز

با کلکسیونی از تیشرت های رنگی مارک BOSS

کافیه در مراسمی،معارفه ای،خیریه ای،همایشی،یه سر بچرخونی و دوربین بدست ببینیش

خبرنگاری که دیگه در حداقل لرستان تبدیل به یه برند شده و دوندگی هاش برای انعکاس نارسایی ها و کمبودهای شهر مثال زدنیه

کسی که همه اخبارش رو بعنوان یه منبع معتبر دنبال میکنن و بخاطر بی طرف بودن و حواشی نداشتنش،بومی و غیربومی و فرماندار و شهردار و مدیر و کارمنددو کارگر و بازاری و....قبولش دارن.

کسی که حالا عموی مهربان یه شهر سیصدوپنجاه نفریه و بچه های دبستانی عاشقانه عکسش رو با یه عینک و سیبیل سرمشق نقاشی هاشون کردن.

کسی که به ما نشون داد کمک به همنوع هر چند هم ناچیز و حتی با جمع کردن درب پلاستیکی بطری نوشابه میتونه مثمر باشه و تبدیل به ویلچری معلولی بشه.
 
دوست داریم عمو فرهاد

و تنت محتاج هیچ طبیبی مباد


((مهدی قریب دوست))




طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: ووریرد و عامو فرهادش، ویلچر، مهدی قریب دوست، فرهاد داودوندی، عمو فرهاد، ووریرد،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 22 خرداد 1397 توسط فرهاد داودوندی

طنز اجتماعی

 

یائتونه؟

 

( نقد و نسیه وره مدرسه رفتن  اول مهر)

 

""فایل صوتی"" فرهاد داودوندی

 

با گویش بروجردی

 

کلیک کنید

 

http://cld.persiangig.com/download/SZiUId/dl



فرهاد داودوندی- ووریرد:

اونایی که عمری ازشو گذشته وقتی ا گذشته براشو تعریف موکونی آهی ا ته دل مکشن و موئن ااااااااای یائش وخیر، ایجور افراد معتقدن حرفای قئیمیانه باید با اُو طلا نوشت و زا ته قاب و ده اطاق غنجینه دونگلوسش کرد قی دیوار  

او قئیم مثه ایسه نوی، هر وقت اسم خرید وره بچه محصلا وره رفتن و مدرسه ته اول مهر مفتا، بوئه ننا و بخصوص اونا که وضع مالیشو زیاد دل و دوروس نوی،  تکو شکو مفتا و جونشو که ا هر سولاخ سمه ای بیه وره بچاشو لباس و دفتر و دستک جور کنن، نمشد وا لباس شر و در  بچنه اول مهر بورن مدرسه،

او زمانم مثه ایسه ، ننا بیشتر ته فکر بین که و سر و وضع بچاشو برسن، بوئا وقتی اسم خرج وره بچاشو مفتا ته میو، قُت و نرام مکردن و دنگ و دال را مناختن که بابا جو ای اول مهرم یه روزیه مثه روزای دیگر خدا!

اوسه وره ایکه یه جورایی ا ایکه پول نئشتن وره بچاشو خرج کننه و یه جورایی وره وضع خراب مالیشو سرپوش بلن روش، موگفتن: ای بچه الان ریقوله یه، اصلن سر و پتوکش  قد بال پخچه ایه، الان ایر ورش لباس بچونه بسونیم صوا یس صوا که قد بکشه  وش کوچوک مشه، بل یه دفعه شو عید ورش لباس مسونیم.

اما ا اونچه که ننه بوئه اگر سر گُسنه و زمی بله، نمله بچش کم و کسری داشته وا، ته ایجور وقتا مفتا یائشو که یه جورایی ا بازار نقد و نسیه وره بچاشو لباس و دفتر دستک بسونن.

ته ایجور وقتا  ننه بوئا  مرفتن ور بعضی دکودارا  که ته طول سال وا مردم نقد و نسیه کار مکردن، وا هر چنگ و رنگی بی وره او دکو دار زوو مناخت کار تا بتونن وا نقد و نسیه وره بچاشو چیا اول مهره بسونن، اولش وا نرم و نولوک حرف زیه، ایر نمشد وا نک و نال کرده، سعی مکردن حرفشونه وره نقد و نسیه اسونه و کرسی بنیشونن.

بعضی وقتائم که حرفشو وره نسیه اسونه ته دل او دکو دار اثر نمکرد، یه کمی ورتیلی ورتو مکردن تا  بتونن وره یه برو یه شر بچه که ته خونه منتظر بین ننه بوئشو وا دس پر وریردن خونه، لوازم اول مهر بسونن.

البته همیشه ام ته ایجور موقا دکودارا مین بازار دلشو و رحم میاما و نمشتن او بوئه ننا دس خالی ا دکونشو درآن در،

اونا که عمری ازشو رفته مینن که هر وقت خونوادایی که وضع مالی شو خو نوی، متونسن وا نقد و نسیه وا دس پر  وریردن خونه بچا که او زمان سال و سال رنگ لباس نونه و چش مئیدن، ا زور خوشحالی شیریقه ای مکشینو دنگلوس ننه شو مشوئن تا لواسا نوشونه زوتر بپوشن، و خاطر ایکه ننه بوآ نسیه لباس آماده وره بچاشو  اسونه بین، خیلی ا لباسا، ته ور بچا بیچاره فقیرا، هل ملوچ بی، یال و یخشو وریشته بی، اصلن اکثر لباسا ته ور بچا غناس بی،

او زمانا مثه ایسه نوی که ننه بوآ هر هفته وره بچاشو لواس نو بخرن، لواس اول مهر، باید یه سال ته ور بچه دوام میاورد،  وای و حال بچئی که روزا اول وا شین مدرسا و خاطر ورجلی ورجو کردن مخوردن زمین و سر زانوشو مدرس،  ننه بوآ چونو وا لقر و سوقلوچ  مزائنشو که هات روتشو مکردن که بچه ورپنمسه مشد

خو ننه بوآئم حق داشتن، وره ایکه  وا نخورمی و وا قرض و قوله و نقد و نسیه ا بازار وره بچاشو لواس اول مهر اسونه بین، هنی قرضشه ندیه بین،

به هر حال ایر قئیمیایی که الان دارن ای برنامه یادتوننه مشنوئن یائشو با، او زمانا خونوادا  وا نقد و نسیه وا بازاریایی که ته ایجور وقتا کمک حال مردم بین، نمشتن بچاشو وا لباس درسه مرسه بره مدرسه، همه بچا اول مهر وا نقد و نسیه اوردن ا بازار توسط خوناداشو نو نوآر مشوئن.   





طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: یائتونه؟، فایل صوتی، فرهاد داودوندی، گویش بروجردی، یادتونه، رادیو، ووریرد،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 21 خرداد 1397 توسط فرهاد داودوندی


موضوع انشاء طنز


ایام عید در شهر خودتان،کجاها رفتید؟

آقا اجازه؟! هیچ جا!


فرهاد داودوندی- بروجرد:

آقا اجازه؟! از اونجایی که برای موضوع انشای مان گفته اید که تعطیلان نوروز در شهر خودمان کجاها رفتیم؟ طبق معمول برای نوشتن انشاء دست به دامان باباجونم شدم که گوشه اطاق نشسته بود و سرش توی گوشی موبایلش بود!

آقا اجازه؟! وقتی از باباجونمون پرسیدم که ایام عید در شهرمان کجا رفته ایم؟ برای لحظاتی از زل زدن به صفحه گوشی موبایلش دست برداشت و در حالیکه سر تکان می داد گفت:

آخه ای شهر کُوجانِه داره که بَریم؟! یا باید هِی بَریم سر تپه چُغا، یا هِی بَریم جاده گلدشت و از جاده دانشگاه بیائیم دامُو و یا برعکس بَریم جاده دانشگاه و از جاده گلدشت ماشین بَپِلونیم رو وُوریرد، یکی دو تا جای قئیمی ام که داریم اِنقدر سُوت و کُورن که رِغبت نِمُکُنی وِرِه دفعِه دوم بَری اُونچِه!

آقا اجازه؟! سخنان باباجونم به زبان پارسی فصیح می شود اینکه: آخر این شهر کجا را دارد که برویم؟ چقدر برویم سر تپه چغا؟ و چقدر از جاده گلدشت برویم و از جاده دانشگاه برگردیم و یا برعکس از جاده دانشگاه بالا برویم و از طرف جاده گلدشت وارد شهر بشویم؟! یکی دو سه تا مکان قدیمی هم که داریم اینقدر سوت و کور هستند که رغبت نمی کنیم برای بار دوم سری به آنجا بزنیم!

آقا اجازه؟ البته بابا جونمون در ادامه حرفهایش با پارسی دست و پا شکسته می گوید: فامیل های مان که در شهرهای دیگر زندگی می کنند وقتی می آیند شهر ما انگار "چِنگ" گذاشتیم حلق شان، بخاطر اینکه شهر ما مکان های تفریحی ندارد، زود عَرصه بهشان تنگ می شود و یکی دو روز نشده به بهانه ای از شهر ما می روند!

آقا اجازه؟! این بود انشای امروز ما، بخاطر اینکه حرف دیگری نمانده!!! بابا جونم می گوید: همان بهتر که تعطیلات نوروز را در شهرمان، بیشتر در خانه بمانیم و با مرتب کردن گلهای باغچه سر خودمان را با "کِت و فِت" سرگرم کنیم تا انشااله این تعطیلات زودتر تمام بشود!




طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: ایام عید در شهر خودتان کجاها رفتید؟، موضوع انشاء، طنز، نقد، فرهاد داودوندی، بروجرد، ووریرد،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 8 فروردین 1397 توسط فرهاد داودوندی

طنز ووریردی

آقا عَسك نَناز

خبرنگار عینكیه مُكُونَش شَری


فرهاد داودوندی- بروجرد:

شب گذشته حوالی ساعت 10 یا 11 شب برای تهیه گزارشی رفته بودم، یكی از افراد حاضر در آنجا خطاب به من با صدای بلند جلوی دیگران گفت: آقا عَسك نناز!

به دیالوگ رد و بدل شده بین ما توجه كنید:

- آقا، عَسك نناز!


- وره شی عكس نَنازم؟!

- تو حق نَری از من عسك بنازی!

- باشه از تو عكس نِمنازم، برو اووَر تَر كه دِه عكس نِفتی!

- آقا جو، و چه زوونی و ِتو بوئم از من عَسك نناز!

- نِموخا و هُوچ زبونی بوئی، من خبرنگارم، آمیم عكس بنازم، عَكسِمَم منازم!( در اینجا كارت خبرنگاریم را نشان دادم)

- می نیم كه جنابعالی خبرنگاری، و ِ ایما گوفتن او خبرنگار عینكیه! هر وقت آما نَلیت عَسك بنازه، مُوكونَش شَری!

- وایس بِنم، كی وتو ای حرفِ زیه؟

- ( صدای یكی از افراد حاضر در آنجا) آقا صلوات ختم كنید، الان مِشه شَری!

-( همه ما جمعیت، ( ذكر صلوات)

- همان شخص به آن فرد مورد نظر: چكارش داری بل عَسكِشِه بنازه!

- بابا جو، مَیَر نی دیت اُو سِری آمیه بی اَ كارا  ایما عَسك اِناخته بی، كِردِش یه شَری و ِره رئیسمُو؟!

- باشه، دیه عكس نِمنازم، اما وتو بوئم، هفت هشت تا عكس از اینچه گرفتم، خیالتو راحت وره شما نِمِشَه شری!

- ( دوباره همان شخص از افراد حاضر)  صلوات دومه بلند تر ختم كنید!

- و همه ما با ذكر صلوات با خوبی و خوشی از هم جدا شدیم!




طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: طنز ووریردی آقا عَسك نَناز، طنز، ووریرد، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین سایت شخصی ایران،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 18 فروردین 1393 توسط فرهاد داودوندی


طنز اجتماعی با گویش بروجردی

اَکِه بَختِت بی  وُوریرد،

تو هُوچ نِمُوخا پَرچَمِت دامُو بیایه؟!

اَی یَر و ِت بَرَسن بِنِم شی مُکونی

فَرادِ داودوندی- ووریرد: تقدیم و ِ علی ستاری


وُوریرد تو دیَه کی هِسی؟! اَکِه بَختِت بی، هُوچ نِمُوخا ای پَرچَمِت دامُو بیایه؟!

خُونَت آواد با هِی، یه روز نفر سوم کنکور میئی تحویل، یه روز نوجوونت دِه رده جوونا مِشَه قهرمان کشتی جهان، یه روز دوچرخه سوارت مِشه فیکس تیم ملی، یه روز لوئیس چکنواریان میئی تحول موسیقی دنیا،

 دیَه اَ مهرداد اوستا و زرینکوب و شهیدی و صامت و آیتی و محمود صارمی و هزارو هزار دانشمند و ادیب و نویسند و شاعرَت  هُوچی نِمُوئم!

اَ عالما دینی تَم هُوچی نِمُوئم، که اگر بَخام اینانَم بنویسِم که دیَه باید مثنوی هفتاد من کاغذ بَشه!

ای قهرمان نوجوانان وزنه بَرداریت تِه آسیا ئم کِه دیَه وا سه طلا مَعرکَه کرده!

وِ جوُون خُوئِم قَسم، وا ای حال و روزت کِه و ِت نِمِرَسَنُ  حَقِتِ تِه روز رُوشو مُوخُورُن و بعضی اَ  مسئولینت نسبت و ِ تو بی تفاوتن، ایجِور داری شُو  و روز دانشمند و قهرمان و هنرمند و نُخبَه میئی تحوبل کشور، وای و ِ حال ایکِه و ِت مِرَسِسِن!

 بِنِم اوُسِه دیَه شی مِکِردی؟

راسی وُوریرد تو هُوچ نِمُوخا پَرچمت دامُو بیایَه؟!

بَنازم و ِت که لامَصَو پَرچَمِت هُوچوَقت دامُو بیا نیس که نیس!  























طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: طنز اجتماعی با گویش بروجردی: اَکِه بَختِت بی وُوریرد، تو هُوچ نِمُوخا پَرچَمِت دامُو بیایه؟!، فراد داودوندی، ووریرد، طنز اجتماعی، گویش بروجردی، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 18 اسفند 1392 توسط فرهاد داودوندی


به پیشواز روز جهانی زبان مادری برویم

من یک بروجردی هستم

و به زبان ووریردی خُوئم افتخار مُوکنم


حدود نیمی از زبان‌های دنیا در معرض نابودی قرار دارند. مرگ هر زبان به معنای از دست رفتن مجموعه‌ای از فرهنگ، تاریخ و آداب گروهی از ساکنان زمین است. سازمان یونسکو روز ۲۱ فوریه را روز حمایت از زبان مادری نام‌گذاری کرده است.

زبان بروجردی از زیباترین گویش های کشور عزیزمان ایران است، در این زبان کلمات اصیل پارسی( نه گویش تهرانی)  بسیار شنیده می شود.

مَ  یه  ووریردیم   وَ  و ِ لهجه محلی خوئم افتخار مُوکُنم،  و ِره تمام شُوما بینندا  عزیز  ای سایت که دِه بروجرد شهر ایما زنئی موکونیت اَ خدای مهربون  سلامتی آرزو دارم.




طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: من یک بروجردی هستم و به زبان ووریردی خُوئم افتخار مُوکنم، فرهاد داودوندی، شهر ایما، زنئی، ووریرد، بروجرد شهر ایما، روز جهانی زبان مادری،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 18 بهمن 1392 توسط فرهاد داودوندی

طنز تلخ اجتماعی


حرف سرد مثِ دِروُشی ( نیشتری)


 یَه کِه مُکنن دِه دلِ آی ِم


حرف سرد مثل نیشتری است که در دل کسی فرو می کنند!


فرهاد داودوندی- ووریرد: ایما ووریردیا، مردمی هِسیم که خیلی مُبادی آدابیم! یه جائی که م ِریم خیلی دوس داریم و ِ دُوس و رَفیقمو  اِحترام بَلیم، خیلی دوس داریم حُرمَتِ طَرفِنِه دِه صُبَت کِردَنِمو رعایت کنیم.

بعضی وقتا ئَم شاید دِه ای راه و روش خیلی راه اِفراطِنِه طی مُکنیم! اما و ِ هر حال ایما ایجوری ییم و کاریش شَم نِمِشَه کرد! زیاد اهل رُک حَرف زیَه نیس سیم، بیشتر مایلیم د ِه لَفافَه حرفامُونِه بَز ِنیم و بعضی وَقتائَم د ِه هَمُو د ِه لَفافَه حرف زیَه چُونُو طرف رُوو ِ رُونِه مِسوُزُونیم کِه دُودِمانِشِه و ِ باد میئِیم!

چُونُو شوخی شوخی بُوئِه یارُونِه دِر میاریم که اگر صد تا دُشمَنَم داشته وا مِثه ای حرفای سرد ایما نِمِتُونَن و ِش ضَربَه بَز ِنَن!

بعضی حَرفای سرد مِثِ دِروُش یَه کِه مُکُنَن د ِه دل آیم! باور نِمکُنیت؟ بَنازیت یائِتو که آخرین نفری که حرف سرد و ِتو زیَه کی بیَه؟ و یا ایکه شما آخرین حرف سردی که و یه آشنا زی ِیت کِی بیَه؟

و ِ هر حال، حرف سرد دِل چِرکی و ِ جا مَلَه وَ مُمکِنَه جا زخم شمشیر خُو بَشَه، اما مطمئن بایت حَرفِ سرد زیَه  چُونُو اَثری اَ خُوئِش و ِجا مَلَه که تا دنیا دنیائَه زَخمش خُو نِمِشَه!





طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: طنز تلخ اجتماعی حرف سرد مثِ دِروُشی ( نیشتری) یَه کِه مُکنن دِه دلِ آی ِم، طنز تلخ، طنز اجتماعی، فرهاد داودوندی، ووریرد،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 3 آبان 1392 توسط فرهاد داودوندی

اِشنَفتِیت ؟


بنام خدا

حتما ته طول هفته ، حاشیه های تلخ و شیرینی از ورزش ووریرد و کشور اشنفتیت ، بعضی ها وا شنفتن خبرهای تلخ از تیمها و ورزش های محبوبشون غُوم مکنن و جوواب سلام  زن و بچه شونم نِمین !  بعضی ها هم گل از گلشو اِشکو مُکنه ! و از فرط شادی نیششو تا بنا گوش وا مشه ! با سلام من فرهاد داودوندی روزنامه نگار و منتقد ورزشی هستم  در ادامه چند تا از شنفتنی های ورزشی هفته را برایتان می گویم  :

اشنفتیت که : بعضی تیمای ورزشی ته ووریرد ( بروجرد ) ، اسپانسر های مالی یا همو حامیان مالی تیم خوئشونه وا ضرابخونه بانک مرکزی اشتباه گرفتن ! و مسئولین ای تیما فکر مکنن که اسپانسر باید راه بره و مثه مراسما عروسی پول شَواش کنه ! یکی نیس  و ای مسئولا تیما بوئه عزیز من ، گردو خونه قاضی فراوونه اما شماره داره !  مگر قراره حامی مالی تیم  ، پول سینما رفتن شماننم بیه ؟

اشنفتیت که : بعضی یا ته جوونیشو  اندازه یه چنجه خرمائی ام وره رشد ورزش شهر قدم ورنیشتنو ، اما الان که سنشو رفته بالا ادعای پیشکسوتی ورزشی دارن !

اشنفتیت که : چند سال پیش ورزشکارا یکی ا تیما ورزشی بعد ای که مِفمن ، چون پول غذاشونه قراره یه حامی ورزش بیه ، قبل از رفتن و داخل زمی هر کامشو یکی دو پرس چلو کباب وا دوغ و نوشابه و سالاد مخورن ، و و قول معروف ا هول هلیم  که مُفتیه هر کامشو مفتن ته دیگ ! ا او ورم چشتو روز بد نونه ! بعد ا خوردن دو پرس غذا همشو مین زمین مسابقه حالشو خِراو مشه ! کار و جائی مرسه که مربی تیم حریف وشو موئه  موقعی که من دیم که شما قبل اَ مسابقه یکی دو پرس چلو کباب خوردید و بازیکنان خوئم که یکی دو قاشق ماکارونی خورده بین گفتم  اینا مثه ایکه قصد خودکشی دارن و آمین شهر ایما که خونشونه بنازن وگردن مو  !

اشنفتیت که : بعضی ا ای پلاکاردهای تبریک قهرمانی ورزشی ته کوچه پس کوچا و سر خیابونا و دور میدونا دیه ا شور و مزه دراوردنش  ، من نمنم چونه خوئمونه وا بعضی ا ای پلاکاردا ملیم سرکار ! و نظر من بایس  هر وقت  یه ورزشکار وا تیم ملی رفت مسابقات المپیک ، جهانی ، یا اسیائی و و موفق وریشت ، او وقت  ورش پلاکارد قهرمانی بوریم و بوزیم !

اشنفتیت که : قیم رسم بیه جائیکه مربی تیم وایسیه ، بازیکن تیم لام تا کام حرف نمزا ! اما الان رسم شیه هر وقت ورزشکارا جوون یه خبرنگار یا روزنامه نگار ورزشینه مونن گی ا مربیشو مسونن و چونو مثه بلبل ب ته مقابل مربیاشو بدون اجازه چنه مزنن ! که مربی زون بسه فرصت گیرش نمفته یه دو کلام ا مشکلات تیمش حرف بزنه !

این بی چند حکایت اشنفتیتون ،  ای هفته  ، تا هفته بعد ، ختم همه مردان عالم بخیر ! یا علی ! دست حق نگه دارتان !





طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: طنز اشنفتیت، اشنفتیت، شهر ایما، ووریرد، چنجه خرما، لام تا کام، طنز،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 6 آذر 1390 توسط فرهاد داودوندی
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
فال حافظ