وبلاگ شخصی فرهاد داودوندی
 
فروشگاه لوازم یدكی اتومبیل ، نجوم ، ورزش ، شطرنج، هنر و علم در بروجرد
tabligh
tabligh





معاون رئیس‌جمهوری و رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری، لوح ثبت‌ ملی دعای مشهور به «ربّنا» با اجرای محمدرضا شجریان را به همایون شجریان، فرزند این هنرمند اهدا کرد.

به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی سازمان میراث فرهنگی، عصر روز سه‌شنبه (۱۹ اردیبهشت) در نشستی که با حضور همایون شجریان و سهراب پورناظری در محل دفتر ریاست سازمان میراث‌فرهنگی برگزار شد، زهرا احمدی‌پور گفت: در آستانه ماه مبارک رمضان، ربّنای استاد محمدرضا شجریان که یکی از  میراث‌ ناملموس فرهنگی کشور است ثبت ملی شده است.

معاون رئیس‌جمهوری با آرزوی سلامت و طول عمر برای این هنرمند افزود: استاد شجریان یکی از سرمایه‌های ملی ایران است و سازمان میراث‌فرهنگی به‌ دلیل علاقه و اهمیتی که مردم ایران برای ربنای شجریان قائل هستند و خاطرات‌شان در ماه مبارک رمضان با این نوای آسمانی گره خورده است، اهتمام خود را معطوف به ثبت این اثر در فهرست میراث ناملموس کرد.

«ربّنا» یکی از آثار استاد محمدرضا شجریان و شامل ۴ دعا از آیات قرآن است که همه با عبارت ربّنا آغاز می‌شوند. این اثر در تیرماه سال ۱۳۵۸ ضبط شده و برای مدت ۳۰ سال، جزء برنامه‌های اصلی رادیو و تلویزیون ایران در ماه رمضان بوده‌است.

بنا به گفته محمدرضا شجریان، انگیزه اصلی او از خواندن این دعا، تدریس آن به دو هنرجو بوده و این اثر در یکی از استودیوهای رادیو ضبط شده‌است.

شجریان ربّنا را در دستگاه سه‌گاه خوانده و با مرکب‌خوانی (مدولاسیون یا راه‌گردانی) سری به دستگاه‌ها و آوازهای دیگر ردیف موسیقی ایرانی از جمله آواز افشاری و گوشه عراق (صبا) می‌زند و سپس به سه‌گاه برمی‌گردد. ربّنا در نواری که محمدرضا شجریان با نام «به‌یاد پدر» ضبط کرده، منتشر شده است.

این اثر با شماره ١٣٩٦در فهرست ملی میراث فرهنگی ناملموس ایران ثبت شده است.





طبقه بندی: هنری، 
برچسب ها: ربّنای شجریان ثبت ملی شد، محمد رضا شجریان، ربنا، شجریان، ورشو بروجرد،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 20 اردیبهشت 1396 توسط فرهاد داودوندی

مرحوم استاد حاج علی میناگر

آقای شهریار میناگر سال 1364

آقای شهریار میناگر سال 1395

بروجرد 1364 کارگاه مرحوم استاد حاج علی میناگر زنده کننده صنعت ورشو در بروجرد....از  چپ به راست :مرحوم حاج علی میناگر....دکتر میناگر فرزند دوم حاج میناگر...استاد محمد رضا شماعی خبرنگار  ....جناب طباطبایی کتابفروشی شهرام درسال1364...



سپاس از استاد محمد رضا شماعی


کارگاه ورشو سازی


مرحوم استاد حاج علی میناگر سال 1364


عکسهای انحصاری از مجموعه عکسهای آرشیوی  استاد محمد رضا شماعی

عکسهای مرحوم حاج علی میناگر وورشو ساز بروجردی و فرزندش شهریار میناگر ورشوساز تقدیم به  بینندگان سایت جناب فرهاد داودوندی ( فرهاد 90 )

@@@@@@


با سپاس ویژه از استاد محمد رضا شماعی روزنامه نگار..خبرنگار آزاد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ...





طبقه بندی: سرمایه های فرهنگ و ادبیات بروجرد، 
برچسب ها: کارگاه ورشو سازی مرحوم استاد حاج علی میناگر سال 1364، محمد رضا شماعی، مرحوم استاد حاج علی میناگر، شهریار میناگر، ورشو، ورشو سازی، ورشو بروجرد،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 2 خرداد 1395 توسط فرهاد داودوندی


شهریاری می‌کند میناگر «ورشو»

مسئولان برای عکس یادگاری اینجامی‌روند

بروجرد- مغازه‌اش برق می‌زند، چشمانش نه؛ اشتیاق را در نگاه مشتری‌هایش می‌توان دید اما در حرف‌هایش خبری از شوق نیست، میناگر بروجردی شهریاری می‌کند برای هنر «ورشو» و همه نگرانی‌اش فراموشی است.

خبرگزاری مهر - گروه استان‌ها: نقش‌ها آرام‌آرام روی ظرف ورشو خودش را نشان می‌دهد، هر بار که کار نقش‌بندی یک‌طرف تمام می‌شود دایره کاسه را می‌چرخاند و نوبت را به ربع بعدی می‌دهد، ساعت‌ها زمان می‌برد تا نقش‌ها دست‌به‌دست هم دهند و اتحاد و پیامشان یکدست شود.

کنار دست مرد قلم‌زن سینی «ورشو» با نقش و نگارهای اسلیمی خودش و زیبایی‌هایش را به رخ می‌کشد، معلوم است به‌تازگی نگاشتن گل و برگ‌ها روی سینی تمام‌شده و قرار است پشت ویترین از مشتری‌ها دلبری کند، حکایت ورشو و مرد قلم‌زن، روایت تاریخ هنرمندی مردمان این دیار است.

مرد قلم‌زن لبخند روی لبش پاک نمی‌شود، با تمرکزی عجیب خط می‌کشد و ربط می‌دهد، وسط کارش حرف نمی‌زند، می‌خواهد جمله بگوید از حال و هوای قلم‌زنی اجازه می‌گیرد و به هوای بحثمان می‌پیوندد؛ می‌گوید: اینجا صحنه کوچکی از زیبایی‌های صنایع‌دستی پایتخت «ورشو» است.


شهریاری می‌کند میناگر بروجردی

مغازه «میناگر» را همه در بروجرد می‌شناسند، از مردم محلی گرفته تا لرستانی‌ها و حتی گردشگرانی که به هوای سوغات بروجرد راهی این شهر می‌شوند، «شهریاری» می‌کند اینجا بازمانده صنعت ورشو بروجرد.

از قبل قرارمان را مدار کرده‌ایم، سراغش می‌رویم، ورشو هنر آباد و اجدادی شهریار میناگر است، حرف‌هایش «درد» دارد، برعکس ویترین مغازه‌اش که مدام به مشتری‌ها چشمک می‌زند، در عمق نگاهش خبری از برق شعف نیست، از فراموشی هنرش می‌نالد و اینکه دیگر کار از استمداد طلبیدن و حمایت مسئولان گذشته است.

مصاحبه‌مان وسط رفت‌وآمد و گاهی اتراق مشتری‌ها گرفته می‌شود، بعضی از دوستان شهریار میناگر هم وسط بحثمان گاهی وارد می‌شوند و صحبت‌های استاد را تأیید می‌کنند.

میناگر ورشو را سوغات خاص لرستان می‌داند و در توضیح ویژگی‌های این هنر می‌گوید: ورشو آلیاژی متشکل از دو عنصر نیکل و روی بوده که اروپائیان به این فلز ژرمن سیلور یا نقره آلمانی می‌گویند زیرا کشور آلمان مهم‌ترین سازنده ورق فلز ورشو در دنیاست.

دنیا لرستان را با ورشو می‌شناسد

وی معتقد است که دنیا، بروجرد و لرستان را با ورشو می‌شناسد و برای حرفش هم شاهد مثال می‌آورد که «هنرشناسان کشورهای مختلف جهان ورشو سازان خوب بروجردی ازجمله استاد حاج علی میناگر را به‌خوبی می‌شناسند و می دانند که سابقه فلز و فلزکاری در لرستان به شش هزار سال پیش برمی‌گردد.»

میناگر در حرف‌هایش گریزی به سابقه استفاده از فلز برنج هم می‌زند و می‌گوید که قدمت استفاده از این فلز برای ساخت ظروف موردنیاز مردم لرستان بیش از ۲۰۰ سال است و حدود ۲۰۰ سال پیش استادکارانی در لرستان با استفاده از فلز برنج ظروف موردنیاز مردم را می‌ساختند؛ ظروفی که امروز در قالب ظروف چینی، ملامین، بلور، استیل، پیرکس و .. ساخته می‌شوند.

دیگر استادکاری برای آموزش ورشو سازی وجود ندارد

حرف که به مشکلات می‌رسد انگار نمی‌خواهد سردرد دل کهنه را باز کند. میناگر با حسرتی عمیق می‌گوید: استادکاران زیادی در بروجرد از فلز ورشو آثاری زیبا خلق می‌کردند که به خاطر مسائل مربوط به بیمه اجباری کارگاه‌ها و تمایل نداشتن فرزندان آن‌ها به ادامه کار ورشو سازی به کارهایی دیگر روی آوردند.

«فلز ورشو با زندگی، فرهنگ و آداب‌ورسوم مردم لرستان ارتباط تنگاتنگی دارد» این جان کلام استاد میناگر است و حرف‌هایش را این‌طور ادامه می‌دهد: با توجه به اینکه صنایع‌دستی هر منطقه ریشه در آداب‌ورسوم آن منطقه دارد لذا به دلیل علاقه مردم به صنایع‌دستی رغبت آن‌ها برای خرید آن به‌ویژه محصولات ساخته‌شده از فلز ورشو طی سال‌های اخیر افزایش‌یافته است.

استاد یادآوری می‌کند که تعداد شاغلان فعال در رشته ورشو روزبه‌روز کم و کمتر می‌شود و جلوگیری از کاهش تعداد افراد فعال در رشته ورشو در شرایط فعلی «نوش دارو بعد از مرگ سهراب» است زیرا دیگر استادکاری برای آموزش وجود ندارد و ورقی هم تولید نمی‌شود که افراد بخواهند روی آن کار کنند.

فرزندانی که هر از چند گاهی دست به چکش سندان پدر می‌زنند

هنرمند بروجردی پی حرف‌هایش را می‌گیرد و می‌گوید: با این اوصاف در شرایط کنونی بیشتر سعی می‌شود اجناسی از فلز ورشو ساخته شود که مشتریان خاص خود را داشته و از آن‌ها استفاده کاربردی می‌شود که این اجناس بیشتر شامل سرویس چای‌خوری و ظروف شیرینی‌خوری هستند، درصورتی‌که در روزگاری نه‌چندان دور با فلز ورشو وسایل مختلف ازجمله آفتابه‌لگن ساخته می‌شد.

«حیف است هنرهایی همچون ورشو سازی به بوته فراموشی سپرده شود»، این را با حسرتی عمیق می‌گوید و کنار نام ورشو سراغ هنرهای دیگر ایران‌زمین هم می‌رود که این روزها حال‌وروز خوشی ندارند تا بگوید: همان‌طور که ترمه یزد به فراموشی سپرده شد ورشو بروجرد نیز در حال فراموشی است و استادکاران اندک بروجردی برای حفظ این هنر و معرفی آن به مردم مناطق مختلف تلاش می‌کنند.

در لابه‌لای حرف‌هایش از استادکاران قدیمی یاد می‌کند و حیات امروز ورشو را مرهون تلاش استادکارانی همچون «حاج علی میناگر» می‌داند و می‌گوید: در حال حاضر استادکارانی همچون آقایان فرخی و شاددل درزمینهٔ هنر ورشو سازی بروجرد البته نه به‌صورت تمام‌وقت تلاش کرده و هرازگاهی دستی به چکش سندان پدر زده و سعی می‌کنند برای حفظ این هنر دست‌ساخته‌ای بسازند.

مسئولانی که تنها برای گرفتن عکس یادگاری به سراغ استادکاران ورشو می‌آیند

استاد ورشو ساز بروجردی یادی از اساتید قلم‌زنی شهرستان بروجرد هم کرده و ادامه می‌دهد: استاد سعید غریب، مرتضی حسینی و آقای چوپانی از اساتید خوب قلم‌زن بروجردی هستند که در این هنر پدرپیشه بوده و پا جای پای اساتید قلم‌زن بزرگی همچون استاد رضا گلدوز، عزیرالله شاددل، محمد بادآور، هیبت الله و ماشاالله ملایری پور گذاشته‌اند.

پاسخ سؤال بعدی از شهریار میناگر را تا حدودی می‌دانیم ولی می‌خواهیم خودش از حمایت‌های مسئولان بگوید، سؤالی که حسرت استاد را عمیق‌تر می‌کند. میناگر می‌گوید: حمایت مسئولان از هنر ورشو سازی بروجرد ضعیف است و تنها برای گرفتن عکس‌های یادگاری استادکاران ورشو بروجرد را می‌شناسند ولی بعد آن‌ها را فراموش می‌کنند.

می‌گوید که هیچ انتظاری از مسئولان ندارد و اگر هم داشته باشد این انتظار برآورده نمی‌شود. گلایه مندانه حرف‌هایش را می‌بندد که تنها انتظار ما از مسئولان این است که کاری به کار ما نداشته باشند.

تا وقتی‌که ما هستیم ورشو زنده می‌ماند

«حفظ و ترویج فرهنگ ایرانی و صنایع‌دستی» شاه‌بیت پایانی حرف‌های شهریار میناگر است که می‌گوید: نباید جنس خارجی را بانام صنایع‌دستی ایران از چین وارد کرده و پول در جیب بیگانگان بریزیم بلکه باید صنایع‌دستی کشور را حفظ کنیم. ما می‌خواهیم از محل صنایع‌دستی پولی برای کشور به دست آید زیرا صنایع‌دستی پایان‌ناپذیر بوده درحالی‌که نفت محصولی پایان‌پذیر است.

میناگر از فراموشی ورشو هم حرف به میان می‌آورد و البته از امیدها برای ادامه حیات این هنر هم می‌گوید و یادآور می‌شود: تا وقتی ما استادکاران بروجردی زنده هستیم هنر ورشو در بروجرد هم زنده خواهد بود و مقدار ورشو موجود تا زمان حیات ما استادکاران فعلی کفاف خواهد داد.

آخر حرفهایش هرچه قدر که از مسئولان مایوس است اما هنوز امیدوار به همت استادکاران بروجردی است که هنر اصیل و آبا و اجدادی این دیار را حفظ کنند، هنری که به تلاش هنرمندان این شهر از فلزی اروپایی «زر» می سازد و آوازه این دیار را بلند می کند.






طبقه بندی: سرمایه های فرهنگ و ادبیات بروجرد،  نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: شهریاری می‌کند میناگر «ورشو»، شهریار میناگر، ورشو، ورشو بروجرد، شهریار میناگر خبرگزاری مهر،  
نوشته شده در تاریخ شنبه 17 بهمن 1394 توسط فرهاد داودوندی


14 تصویر از بروجرد

به مناسبت ثبت رکورد 14.000.000 بازدید

از سایت شخصی فرهاد داودوندی

( 5 )





طبقه بندی: هنری، 
برچسب ها: ورشو بروجرد، صنایع دستی بروجرد، 14 تصویر از بروجرد به مناسبت ثبت رکورد 14.000.000 بازدید از سایت شخصی فرهاد داودوندی ( 5 )، عکس، تصویر،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 10 شهریور 1394 توسط فرهاد داودوندی
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
فال حافظ
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات