وبلاگ شخصی فرهاد داودوندی
 
فروشگاه لوازم یدكی اتومبیل ، نجوم ، ورزش ، شطرنج، هنر و علم در بروجرد
tabligh



ماجرای شی نورانی یکم اسفند چه بود؟

خبر فوری- بنابر گزارش‌های مردمی در شبکه‌های اجتماعی حوالی ساعت ۱۸ و ۴۰ دقیقه یکشنبه، یکم اسفند، حرکت شیئی نورانی در افق غربی و از سوی شمال به جنوب در آسمان شمال ایران مشاهده شده است. همچنین در نواحی مرکزی و جنوبی ایران با اختلاف زمانی اندک، حرکت این جسم از افق غربی به سمت جنوب رصد شد.

برای منجمان آماتور (رصدگران آسمان) مولفه‌های ثبت شده تصویری این هاله نورانی، بیش از هر چیز به موارد مشابه پرتاب‌های موشکی شبیه بود که سال‌های پیش نیز در آسمان ایران رصد و گزارش شده بود. به طور مثال می‌توان به آزمایش موشک بالستیک روسی در حوالی نیمه شب ۱۸ خرداد ۱۳۹۱ اشاره کرد که مشاهداتی مشابه آنچه در عصر روز گذشته (یکم اسفند) رخ داده بود، گزارش شد. تخیله سوخت باقی مانده در یکی از مراحل موشک در لایه‌های بالایی جو معمولا به شکل یک هاله مخروطی شکل در آسمان نقش می‌بندد، درست مشابه آنچه که عصر یکشنبه دیده شد. سی‌ام اردیبهشت سال ۱۳۹۳ همین مشاهده در آسمان ایران تکرار شد و منشا آن نیز با توجه به زمان پرتاب موشک‌ بالستیک روسی در شمال غربی دریای خزر بود.

تمام این آثار بازمانده‌های پرتاب، مربوط به موشک‌‌های نظامی نیست و با توجه به نزدیکی شکل و مسیر پرتاب موشک‌های فضایی و موشک‌های بالستیک، حتی تخلیه سوخت موشک‌های فضایی نیز این چنین است و پیش از این، نمونه‌هایی در آسمان ایران مشاهده شده است. به طور مثال می‌توان به تخلیه سوخت موشک اتلس۵ ایالات متحده در ساعت ۵ بامداد جمعه ۲۴ شهریور اشاره کرد که در مناطقی از ایران و خاورمیانه دیده شد.
در ده سال اخیر قدیمی‌ترین تجربه رصد این اشیاء نورانی که منشائی جز آزمایش‌های موشکی یا پرتاب‌های فضایی نداشتند به خرداد ۱۳۸۶ برمی‌گردد که زمان‌سنجی وقوع آن با انجام یک ماموریت موشکی فضایی دیگر تطبیق پیدا کرد. مشابهت موشک‌های بالستیک و موشک‌های فضایی در گذشتن از مرز قراردادی فضا و بهره‌گیری از انواع سوخت‌های لازم در طبقات موشک برای دستیابی به توان پیشران لازم برای قرارگیری در مدار است. بی‌شک موضوع شی نورانی گزارش شده در روز گذشته کم شباهت با آثار موشک‌های این‌چنینی نیست.

برای دستیابی به منشا این رویداد، لازم بود که هم اخبار مرتبط با پرتاب‌‌های فضایی مورد بررسی قرار گیرد و هم اخبار مرتبط با آزمایش‌ موشک‌های بالستیک روسی معروف به توپول (آر اس-۱۲ ام) که سابقه رصد آنها در آسمان شب ایران وجود داشت. گرچه انتظار می‌رود اخبار آزمایش‌های موشکی به ندرت رسانه‌ای می‌شود ولی وزارت دفاع روسیه ابایی از بیان این آزمایش‌های موشکی ندارد و ۲۸ دی آخرین مورد آزمایش این موشک قاره‌پیما رسانه‌ای شده بود؛ پرتابی که نمی‌تواند هیچ ارتباطی با رصد این هاله نورانی در یک ماه بعد از آن (عصر یکم اسفند) داشته باشد.
دقیقا نیم ساعت پیش از مشاهده شی نورانی در آسمان ایران در عصر یکشنبه، شرکت فضایی خصوصی اسپیس‌ایکس، موشک فالکون‌۹ با محموله‌ای به نام دراگون را با موفقیت راهی فضا کرد. موشک فالکون۹ که دو مرحله‌ای است، ساعت ۱۴ و ۳۹ دقیقه گرینویچ (ساعت ۱۸ و ۹ دقیقه به وقت ایران)، کرانه شرقی ساحلی آمریکا را به سوی مداری در فضا ترک کرد که از حوالی آسمان ایران می‌گذشت.

موشک خلاقانه اسپیس‌ایکس، جزو نخستین موشک‌های فضایی است که امکان فرود طبقه اول موشک فراهم شده است و بدین ترتیب هشت دقیقه بعد از پرتاب، طبقه اول موشک روی سکویی شناور در کرانه شرقی آمریکا در آب‌های اقیانوس فرود آمد. بنابر اعلام رسمی اسپیس ایکس جدایش محموله بی‌سرنشین دراگون از مرحله دوم موشک فالکون۹ به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی، حوالی ده دقیقه بعد از پرتاب انجام شد و محموله دراگون یک دقیقه بعد از آن با بازکردن صفحه‌های خورشیدی راهی مقصد اصلی خود شد.

اما خبری مبنی بر سرنوشت مرحله دوم این موشک مخابره نشد؛ مرحله‌ای که به وقت ایران، ساعت ۱۸ و ۲۰ عملا به کار خود پایان داده بود؛ درست ۲۰ دقیقه مانده به رصد هاله نورانی در آسمان ایران. این طبقه از موشک‌ها برای کاهش ریسک بازگشت و سوختن در جو، خود اقدام به تخلیه سوخت باقی‌مانده در لایه‌های بالایی جو می‌کنند و بدین ترتیب هاله‌ای محو در آسمان پدیدار می‌شود. برای تایید این موضوع نمای مداری این سازه فضایی که پرتاب آن یکشنبه شب به طور مستقیم روی اینترنت پخش شد مورد بررسی قرار گرفت که آخرین تصاویر مداری، حرکت شمالی این سازه فضایی در کرانه شرقی آمریکا را به سوی گذر شمالی به جنوبی از حوالی آسمان ایران در زمان مذکور تایید می‌کند.





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: ماجرای شی نورانی یکم اسفند چه بود؟، شی نورانی، بشقاب پرنده،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 4 اسفند 1395 توسط فرهاد داودوندی
 پاول پوشکین مدیرکل شرکت فضایی «کاسموس کورس» روسیه برنامه اعزام گردشگر به فضا با هزینه تقریبی 250 هزار دلار برای هر نفر را اعلام کرد.

به گزارش ایرنا، گردشگرانی که هم اکنون در نوبت هستند و باید آزمایش لازم سلامت سنجی را انجام دهند و تاب آوری شرایط فضایی را داشته باشند تا ارتفاع حدود 100 کیلومتر پرواز خواهند کرد.

پوشکین در مصاحبه با خبرگزاری اسپوتنیک روسیه که روز پنجشنبه انتشار یافت، اعلام کرد: گردشگران تا سطح فضای زیر مدار زمین پرواز خواهند کرد. آنان پیش از آغاز عملیات قراردادی را امضا می کنند که در آن تاکید شده است، در صورت آسیب دیدن در پرواز فضایی حق طرح هیچ ادعایی را ندارند. 

وی ادامه داد: شهروندان روسی حاضرند برای این سفر از 200 تا 250 هزار دلار پرداخت کنند و شماری نیز ثبت نام کرده اند که دو نفر بی صبرانه منتظر انجام معاینات پزشکی هستند. اجازه پرواز هم فقط پس از انجام معاینات سه روزه و صدور گواهی پزشکی صادر خواهد شد. 
تعیین توان گردشگر فضایی برای تحمل شرایط سفر و دوره کسب آمادگی پرواز در پایگاه فضایی دو شرط نخست اجرای این برنامه برای هر فرد متقاضی است.

براساس اطلاعات اعلام شده از این برنامه که هنوز زمان اجرای آن مشخص نشده است، سفینه چند بار مصرف زیرمداری ساخته شده با سرمایه بخش خصوصی تا سطح پرواز یوری گاگارین (100 کیلومتری فراز زمین) می رود.

شرکت کنندگان در قالب گروه شش نفره گردشگری فضایی حاضر در پروژه پس از گذراندن موفق دوره آمادگی سه روزه می توانند در یک پرواز 15 دقیقه ای حضور یابند و هر یک نیز شش دقیقه آزادانه داخل کابین های 20 متر مربعی فضاپیما بی وزنی را تجربه کنند.

گردشگری فضایی به عنوان یکی از شاخه های نوپای این صنعت در حال شکل گیری است که نخستین موارد آن در آمریکا به صورت محدود و نه تجاری اجرا شده است.

انتظار می رود، این عرصه به یکی از پرسودترین و جذاب ترین فعالیت های اقتصادی فضایی تبدیل شود، زیرا شمار زیادی از سرمایه داران و همچنین علاقه مندان به ماجراجویی خواستار این تجربه نو هستند.

در افق دور این صنعت، ساخت مراکز گردشگری فضایی، ایستگاههای غیرتحقیقاتی و حتی شهرک در ماه نیز ممکن ارزیابی شده است.

براساس گزارش های انتشار یافته، هزینه اجرای چنین طرح هایی هنگفت است، ولی شرکت های خصوصی زیادی حاضر به سرمایه گذاری در این بخش هستند.
منبع: ایرنا





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: هزینه 15دقیقه سفر به فضا چقدر است؟، فضا، انجمن نجوم بروجرد، فرهاد داودوندی، امیر پالیزوان، ناصر نیرومندی،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 28 بهمن 1395 توسط فرهاد داودوندی




عکس ها از مهران لطیفی

بزرگترین ماه 70 سال قبل



همزمان با غروب خورشید در دوشنبه 24 آبان، هلال ماه در بزرگترین اندازه ممکن در آسمان شب دیده شد.

 این حالت به ابرماه شهرت دارد و طی آن ماه به نزدیک ترین فاصله خود از زمین رسید. وقتی ماه در حالت بدر به نزدیک‌ترین فاصله خود از زمین می‌رسد، 30% روشن‌تر و 14% بزرگتر از همیشه دیده می‌شود که هر ۴۱۲ روز یکبار پیش می‌آید

.به این پدیده ماه‌افروختگی یا ابَرماه "سوپر مون" می‌گویند.

این ابرماه بزرگ‌ترین ماه ۷۰ سال گذشته است.





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: بزرگترین ماه 70 سال قبل، ماه، مهران لطیفی،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 25 آبان 1395 توسط فرهاد داودوندی
شاید تصور کنید که زندگی مدرن باعث اختلال در خواب شما شده، اما با تصور شیوه خواب فضانوردان در مدار زمین احتمالا نظر خود را تغییر خواهید داد.

به گزارش کلیک، روزنامه واشنگتن‌پست اخیرا مصاحبه‌ای با ارین فلین اوانز، رئیس مرکز تحقیقات خواب ناسا انجام داده و جزئیاتی از تمهیدات این مرکز برای استراحت بهتر فضانوردان در شرایط بی‌وزنی فضا در مدار زمین را ارائه کرده است.

در شرایط بی‌وزنی فضا احتمال برخورد دستهای آویزان فضانورد به صورت آنها در زمان خواب وجود دارد. برخی فضانوردان بصورت شناور در محفظه فضاپیما می‌خوابند اما بیشتر آن‌ها کیسه‌های خواب ویژه‌ای در اختیار دارند.

فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی برای خواب دارای اتاق‌های انفرادی کوچکی شبیه به تابوت هستند که می‌توانند در داخل آن‌ها، خود را به دیوار ببندند و شرایط فشار به سطح توسط کمرشان در زمان خواب را شبیه‌سازی کنند.

اما برنامه‌ریزی برای خواب چگونه صورت می‌گیرد؟ فرآیند ورود به کیسه‌های خواب برای استراحت، تنها بخش چالش‌برانگیز جریان نیست. مفهوم شب و روز در فضا به طور کلی معنای خود را از دست می‌دهد. برای مثال در ایستگاه فضایی هر ۹۰ دقیقه یک طلوع و غروب خورشید اتفاق می‌افتد و ساعت شبانه‌روزی بدن نمی‌تواند با آن سازگار شود.

تمهیدات ویژه ناسا برای این محیط،‌ استفاده از طول موج‌های مختلف به منظور تنظیم ساعت بدن فضانوردان است. در این حالت، نور آبی که تشبیهی از آسمان آبی است، برای بیدار و هشیار شدن فضانورد استفاده شده و نور قرمز نشانگر زمان استراحت و خواب است.

از جمله چالش‌های مرکز تحقیقات خواب ناسا، مدار مریخ است که از مدار زمین طولانی‌تر است. در ماموریت‌های آینده سرنشین‌دار به سیاره سرخ، فضانوردان باید هر روز ۳۹ دقیقه بیشتر از زمین بخوابند. آزمایشات ناسا نشان داده افرادی که ساعت خواب طولانی‌تر دارند، بهترین انتخاب‌ها برای سفر به مریخ هستند.





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: تدارک جدید ناسا برای خواب فضانوردان، فضا، خواب،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 21 مهر 1395 توسط فرهاد داودوندی

 سازمان فضایی آمریکا (ناسا) دوشنبه آینده در یک کنفرانس مطبوعاتی، اطلاعات جدیدی را درباره فعالیت های شگفت انگیز قمر Europa منتشر خواهد کرد. قرار است در این کنفرانس مطبوعاتی درباره مستنداتی که وجود یک اقیانوس بزرگ را در زیر سطح یخ زده Europa اثبات می کند، صحبت شود.

به گزارش ایرنا از گاردین، قمر Europa یکی از چندین قمر سیاره مشتری است که به اعتقاد متخصصان، مناسب ترین گزینه برای وجود حیات بیگانه در منظومه شمسی محسوب می شود. 

تا کنون ناسا اطلاعات بسیار کمی در این رابطه منتشر کرده است، با وجود این، اطلاعات مربوط به Europa از طریق عکسبرداری از سطح این قمر با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل به دست آمده است و «احتمالا مربوط به وجود یک قیانوس در سطح زیرین این قمر است.»

از مدت های قبل، متخصصان پیش بینی می کردند که زیر سطح منجمد این قمر ، اقیانوس هایی از آب شور وجود دارد، اما بدون ارسال یک کاوشگر به سطح Europa اثبات این امر ممکن نبوده است. 

نکته جالب تر این که در ابتدای سال جاری میلادی، متخصصان ناسا به این نتیجه رسیدند که اگر در سطح Europa اقیانوسی وجود داشته باشد، ترکیبات شیمیایی آن بسیار شبیه به ترکیبات شیمیایی اقیانوس های سطح زمین بوده و در آن اکسیژن و هیدورژن کافی برای شکل گیری حیات وجود دارد. 

به اعتقاد محققان، در نتیجه وجود چنین اقیانوسی در زیر پوسته Europa، سطح آن به طور غیرمعمولی هموار است. همچنین پیش از این پدیده ای مشاهده شده است که به اعتقاد محققان در واقع فرآیند خروج بخار آب از سطح قمر بوده است. 

فاصله Europa از خورشید بیش از 800 میلیون کیلومتر است و هر مایعی در این فاصله از خورشید یخ می زند. اما نیروی جاذبه مشتری بر سطح Europa به اندازه ای است که انرژی کافی را برای جاری شدن آب فراهم می کند و یک پدیده جغرافیایی شبیه به حرکت صفحات تکتونیکی در سطح زمین ایجاد می کند. این پدیده می تواند منجر به شکل گیری منافذ هیدروترمال در زیر اقیانوس شود که خود یکی از عوامل زمینه ساز تشکیل حیات محسوب می شوند. 

قرار است این کنفرانس روز دوشنبه راس ساعت 2 بعد از ظهر به وقت آمریکا برگزار و به صورت رادیویی پخش شود.
منبع: ایرنا





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: ناسا اسرار جدیدی درباره قمر اروپا فاش می کند،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1 مهر 1395 توسط فرهاد داودوندی





روز اول مهر 1385


خانم انوشه انصاری

 

نامه انجمن نجوم بروجرد ( فرهاد داودوندی)

 

 را در فضا بر روی وبلاگ شخصی خودش گذاشت


این نامه همزمان با ورود فضاپیمای سرکار خانم انوشه انصاری اولین گردشگر تاریخ فضانوردی، در سپیده دم روز اول مهر ماه 1385 به فضای شهرستان بروجرد با حضور علاقمندان نجوم توسط اینجانب فرهاد داودوندی برای ایشان ارسال گردید که به عنوان یکی از اولین نامه های اینترنتی در فضای بیکران به رویت خانم انوشه انصاری رسید و بلافاصله نیز، ایشان محبت نموده و در وبلاگ شخصی خود که از فضا به روز می شد ، این نامه را برای بازدید میلیونها علاقمند به فضا و فضانوردی در سراسر جهان ثبت نمود.”

 

بنام خدا

با سلام و درود بیکران


  
    
سرکار خانم انوشه انصاری



فرهاد داودوندی - بروجرد


مطمئنا دختر بچه ای که در زمان خردسالی همه روزه نگاه به آسمانها می نمود و در دل آرزو داشت که روزی فضانورد گردد و شاید در همان ایام کودکی در اولین روز مهر ماه برای رفتن به مدرسه بی تاب بود و شاید هم در حالیکه گوشه ای از دامن مادر را در دست کوچک خود فشرده بود و نمی خواست برای لحظاتی از مادر جدا بگردد و حضور در منزل را به مدرسه رفتن ترجیح می داد!

 

 هیچگاه فکر نمی کرد که چندین سال بعد آرزوهایش تحقق خواهد پذیرفت و از عجائب جهان هستی ما اینکه، در اولین ساعات صبح گاهی روزاول مهر ماه 1385 که صد ها هزار نفر کودک خردسال ایرانی با نام و یاد خدا آماده می شدند که برای اولین بار در زندگی شان مدرسه و کسب علم را تجربه کنند!


همان دختر بچه کوچک داستان ما که اینک نام بلند آوازه اش برای همیشه در تاریخ فضانوردی جهان ثبت می گردید با نام زیبای انوشه انصاری با فضاپیمائی که همیشه آرزوی آن را داشت بر فرازکره زمین و کشور زادگاه خود و آبا و اجدادیش به پرواز در آید در حالیکه هزاران هزار چشم شب نخفته فقط به این فکر می کردند که اگر شده برای لحظاتی هر چند کوتاه شاهد عبور فضاپیمائی باشند که دختر بچه دیروزی و دانشمند بزرگ علم فضانوردی امروز را در خود جای داده بود را بنگرند!

 

 حتما از اینکه ممکن است صدها نفر از همین خردسالان هموطن تو که بعد از ناپدید شدن فضاپیمای تو در آن صبحگاه، از دید همه در افق دور دست! سالیان بعد راه تو را ادامه بدهند بر خود بالیده ای و مطمئنا از اینکه در فضای بیکران کشور خود از آن بالا شاهد زیبائیهای فوق العاده اش بوده ای نزد بقیه سرنشینان فضاپیما احساس خوشحالی مضاعف نموده ای.

 

 لذا به جا می باشد که در این لحظه از جانب گروه کثیری از علاقمندان به علوم نجوم و فضانوردی در شهرستان بسیار زیبای بروجرد که برای لحظات کوتاهی از فضای زیبا و فوق العاده آن عبور نمودی از خداوند بزرگ خواهان موفقیت های بعدی تو باشیم

.

 با سپاس و بدرود


فرهاد داودوندی  مسوول انجمن نجوم بروجرد

اول مهر 1385





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: خانم انوشه انصاری نامه انجمن نجوم بروجرد ( فرهاد داودوندی) را در فضا بر روی وبلاگ شخصی خودش گذاشت، انوشه انصاری، فرهاد داودوندی، انجمن نجوم بروجرد،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1 مهر 1395 توسط فرهاد داودوندی
ابرسیاهچاله‌های غول‌پیکر معمولا در مرکز کهکشان‌ها یافت می‌شوند. بیشتر کهکشان‌ها دارای سیاهچاله هستند.

ستاره‌شناسان یک سیاهچاله عظیم با وزن 17 میلیارد جرم خورشید را در نقطه غیرمنتظره‌ای از فضا شناسایی کرده‌اند که دومین سیاهچاله بزرگ کشف شده در جهان است.

کشف سیاهچاله‌ای 17 میلیارد برابر خورشید

رکورد بزرگترین سیاهچاله جهان به جرمی تعلق دارد که دارای وزنی برابر با 21 میلیارد خورشید است.

ابرسیاهچاله‌های غول‌پیکر معمولا در مرکز کهکشان‌ها یافت می‌شوند. بیشتر کهکشان‌ها دارای سیاهچاله هستند؛ برای مثال کهکشان راه‌شیری از سیاهچاله‌ای دارای جرم چهار میلیون خورشید برخوردار است. علاوه بر آن، این سیاهچاله‌های غول‌ پیکر در کهکشان‌هایی واقع شده‌اند که بخشی از یک خوشه بزرگتر کهکشانی هستند. محاصره شدن در چنین جرمی یک پیش‌نیاز برای شکل‌گیری ابرسیاهچاله‌های غول‌ پیکر است. بزرگترین سیاهچاله شناخته شده تاکنون در منطق بسیار متراکمی از فضا موسوم به خوشه کما واقع شده که در آن بیش از 1000 کهکشان شناسایی شده‌اند.

ابرسیاهچاله‌ها همچنین از همتایان براق در اطرافشان برخوردارند که آن‌ها نیز با جرم فراوان اطرافشان بزرگتر شده‌اند.

این در حالیست که سیاهچاله تازه کشف شده در منطقه نسبتا دورافتاده فضای کهکشان بیضوی خود موسوم به NGC 1600 قرار دارد. این کهکشان در صورت فلکی نهر در فاصله 200 میلیون سال نوری از زمین واقع شده است. کهکشان مذکور از اندازه چندان بزرگی برخوردار نبوده و اگرچه به عنوان بخشی از یک گروه بزرگتر کهکشان‌ها در نظر گرفته می شود اما همه همتایانش در مقایسه با آن درخشانتر هستند. از این رو NGC 1600 یک کهکشان کوچک و جدا شده است که چند همراه کم‌ نور دارد.

یک روش دیگر نیز وجود دارد که سیاهچاله‌های غول‌پیکر طی آن می‌توانند شکل بگیرند. به جای بزرگتر شدن در طی زمان از طریق تغذیه با جرم کهکشان و خوشه‌های کهکشانی میزبانشان، آن‌ها می‌توانند در زمان ادغام دو کهکشان با یکدیگر یا ادغام شدن دو چاله کوچک با یکدیگر شکل بگیرند اما این امر نیازمند آن است که آن‌ها در منطقه‌ای قرار داشته باشند که تعداد کهکشان‌ها بسیار زیاد باشد تا تصادف و ادغام بیشتری رخ بدهد.

این تحقیق با استفاده از داده‌های تلسکوپ جمینی در هاوایی به همراه تلسکوپ فضایی هابل انجام شده و یافته‌های آن در مجله نیچر منتشر شده است.

منبع: ایسنا




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: کشف سیاهچاله‌ای 17 میلیارد برابر خورشید، سیاهچاله، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 22 فروردین 1395 توسط فرهاد داودوندی
انقلابی بزرگ در صنعت فضایی

فرود عمودی موشک


روز گذشته یکی از موشک های فالکون ۹ شرکت اسپیس ایکس به شکل موفقیت آمیزی بر روی سکوی شناور فرود آمد. این شرکت پس از ثبت موفقیت‌آمیز این پروژه، تصاویر و ویدیوهای باکیفیتی از این اتفاق منتشر کرده است.
روز گذشته خبر فرود موفقیت‌آمیز راکت شرکت فضایی اسپیس ایکس بر روی سکوی شناور منتشر شد. این اتفاق را می‌توان انقلابی بزرگ در صنعت فضایی دانست که می‌تواند شروع عصری تازه در ارسال راکت و ماهواره‌‌بر به فضا باشد. ویدیوها و تصاویر محرک زیادی از این اتفاق منتشر شده‌اند و حال شرکت SaceX تصاویر باکیفیتی از این اتفاق بزرگ منتشر کرده است.

به گزارش عصر ایران به نقل از زومیت، شرکت فضایی اسپیس ایکس و مدیر عامل نخبه‌ی آن یعنی ایلان ماسک، همواره ایده‌های بلندپروازانه‌ای درباره‌ی پروژه‌های فضایی داشته‌اند.

روز گذشته یکی از موشک های فالکون ۹ این شرکت به شکل موفقیت آمیزی بر روی سکوی شناور فرود آمد. این شرکت پس از ثبت موفقیت‌آمیز این پروژه، تصاویر و ویدیوهای باکیفیتی از این اتفاق منتشر کرده که در ادامه تعدادی از این تصاویر با کیفیت را مشاهده می‌کنیم.

اسپیس ایکس تا کنون چندین بار در انجام این پروژه شکست خورده بود تا این که بالاخره توانست یک راکت را برای ماموریت فضایی اعزام کند و پس از انجام ماموریت، آن را به سلامت به زمین بازگرداند. موفقیت این پروژه بدین معناست که از این پس شرکت‌های فضایی می‌توانند از راکت‌هایی که برای ماموریت‌های فضایی مانند حمل ماهواره اعزام می‌شوند، دوباره استفاده کنند و این به معنای کاهش شگفت‌انگیز هزینه‌های پروژه‌های فضایی است.


محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل پرتاب
محل فرود
محل فرود
محل فرود
محل فرود
محل فرود
محل فرود





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: انقلابی بزرگ در صنعت فضایی، فرود عمودی موشک، موشک، فرود موشک،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 22 فروردین 1395 توسط فرهاد داودوندی


برخی گزارش‌ها در روز سه‌شنبه حاکی است «اداره ملی هوانوردی و فضایی» آمریکا موسوم به ناسا نام یک خرده‌سیاره را به افتخار دانشمند ایرانی‌الاصل به نام وی تغییر داده است.
خبرگزاری فارس:«سازمان ملی هوانوردی و فضایی» (ناسا) یکی از خرده‌سیاره‌هایی که قبلاً با نام (5515) 1989 EL1 شناخته می‌شد را به افتخار «فیروز مایکل نادری»، دانشمند ایرانی‌الاصل تغییر داد.

آقای نادری، متولد سال 1325 در شهر شیراز، در حال حاضر مدیر بخش اکتشافات خورشیدی در آزمایشگاه پیشرانه جت سازمان ناسا است.

وی روز سه‌شنبه در صفحه فیسبوکش نوشت: «امروز در مراسم خداحافظی، ناسا/آزمایشگاه پیشرانه جت متوجه شدم که آنها یک خرده سیاره را به اسم من نامگذاری کرده‌اند. سر از پا نمی‌شناختم.»

آقای نادری در این پیام، شکل زیر که خرده‌سیاره نامگذاری‌شده به نامش را نشان می‌دهد را هم منتشر کرد.


ناسا یک خرده‌سیاره را به نام دانشمند ایرانی نامگذاری کرد





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: ناسا یک خرده‌ سیاره را به نام دانشمند ایرانی نامگذاری کرد، فیروز نادری، خرده‌سیاره، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 10 فروردین 1395 توسط فرهاد داودوندی
در ژوییه 1971، دیوید اسکات و جیمز ایروین، فضانوردان آپولو 15، اولین افرادی بودند که با خودروهای ماه‌نورد خود قادر به سواری روی سطح ماه شدند. آنها مسافت 17.3 مایل (28 کیلومتر) را با سرعت پنج تا 10 مایل در ساعت (8 تا 16 کیلومتر در ساعت) پیمودند. باگی های ماه‌نورد در ماموریت های آپولو 16 و 17 نیز حضور داشتند و در مجموع سه تا از آنها روی سطح ماه باقی مانده اند.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - در سال گذشته میلادی، ناسا 40 هزار عکس اچ‌دی که توسط فضانوردان ماموریت های آپولو در دهه های 1960 و 1970 گرفته شده بود را در وب سایت فلیکر منتشر کرد. اما دوربین های هاسلبلاد که برای تهیه این عکس ها استفاده شده بودند برای بازگرداندن سنگ های جمع آوری شده از ماه روی قمر کره زمین باقی ماندند. وسایل و ابزارهای دیگری نیز روی سطح کره ماه باقی مانده اند که از آن جمله می توان به پنج پس‌بازتابگر لیزری اشاره کرد که دانشمندان همچنان از آنها برای بازتاب لیزر از ماه استفاده می کنند. در ادامه با برخی از این ابزارهای به جا مانده روی کره ماه که آن را به نوعی تبدیل به یک موزه فضایی برای گردشگران فضایی آینده کرده اند، بیشتر آشنا می شویم.

دوربین های هاسبلاد

کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده

پس از ثبت تصویری دیدنی از آپولو 8 در شب کریسمس 1948، دوربین هاسلبلاد 500EL که در این ماموریت مورد استفاده قرار گرفت به عنوان "دوربین طلوع زمین" نام گرفت. در مجموع 12 دوربین هاسلبلاد 500EL روی سطح ماه باقی مانده اند. احتمالا مشهورترین خاطره این دوربین تصاویر گرفته شده از نیل آرمسترانگ روی سطح ماه است. تقربیا تمامی دوربین های هاسلبلاد 500EL به منظور کاهش وزن و بازگرداندن سنگ های ماه به سیاره زمین روی سطح ماه باقی ماندند و تنها یکی از آنها به همراه آپولو 15 به زمین بازگشت. این دوربین در سال 2014 به قیمت 910 هزار دلار در یک حراجی به فروش رسید.

دیسک سیلیکونی «حسن نیت»

کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده

روی دیسک سیلیکونی «حسن نیت» نوشته «از سیاره زمین/ژوییه 1969» به چشم می خورد. این دیسک 1.5 اینچی حاوی پیام های حسن نیت از سراسر جهان بود که نیل آرمسترانگ و باز آلدرین طی ماموریت آپولو 11 روی ماه بر جای گذاشتند. در این دیسک پیام هایی از سیاستمداران و پادشاهان 73 کشور جهان و همچنین مقام های ارشد ناسا ذخیره شده بود.

دوربین تلویزیونی «یک گام کوچک»

کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده

طی ماموریت آپولو 11 ارتباط تصویری زنده با زمین برقرار شد و بنابر یک ارزیابی 530 میلیون نفر از ساکنان کره زمین مخاطب آن بودند. دوربین تلویزیونی قمری آپولو توسط شرکت وستینگهوس ساخته شده بود و به صورت سیاه و سفید تصویر را مخابره می کرد. این دوربین به بازوی متصل به پایه ماژول فرود فضاپیمای ایگل متصل شده بود تا لحظه پایین رفتن فضانوردان از نردبان به تصویر کشیده شود و سپس روی یک سه پایه قرار گرفت تا ادامه نخستین ماه‌نوردی انسان به تصویر کشیده شود. پس از اتمام ماموریت، این دوربین نیز در همان جا باقی ماند.

فرود همیشگی «ایگل»

کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده

نیل آرمسترانگ و باز آلدرین با فضاپیمای ایگل روی سطح ماه فرود آمدند و بخشی از آن دوباره آنها را به ماژول کلمبیا باز گرداند اما بخش اعظم این فضاپیما همچنان روی سطح ماه باقی مانده است. بخش مرحله فرود 200 کیلوگرمی LM-5 ایگل همچنان در پایگاه ترنکویلیتی باقی مانده است در شرایطی که بخش مرحله برخاستن 2,200 کیلوگرمی آن پس از رساندن فضانوردان به ماژول کلمبیا به مدار ماه بازگشت و پس از آن نیز روی ماه سقوط کرد. این سرنوشت برای تمامی ماموریت های آپولو تکرار شد که بازدید از این فضاپیماهای برجای مانده روی ماه می تواند روزی در فهرست بازدید گردشگران فضایی قرار بگیرد.

ماشین باگی های ماه

کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده

در ژوییه 1971، دیوید اسکات و جیمز ایروین، فضانوردان آپولو 15، اولین افرادی بودند که با خودروهای ماه‌نورد خود قادر به سواری روی سطح ماه شدند. آنها مسافت 17.3 مایل (28 کیلومتر) را با سرعت پنج تا 10 مایل در ساعت (8 تا 16 کیلومتر در ساعت) پیمودند. باگی های ماه‌نورد در ماموریت های آپولو 16 و 17 نیز حضور داشتند و در مجموع سه تا از آنها روی سطح ماه باقی مانده اند. البته یک ماه‌نورد دیگر نیز روی سطح آن باقی مانده که لونوخود 1 نام دارد و به اتحاد جماهیر شوروی سابق تعلق داشته است.

آزمایش فاصله‌سنجی لیزری قمری (LRRR)

کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده

احتمالا مفیدترین چیزهایی که روی سطح ماه باقی مانده اند پنج پس‌بازتابگر بر جای مانده از فضانوردان آپولو 11، 14 و 15 و کاوشگرهای لونوخود 1 و 2 هستند. از طریق این پس‌بازتابگرها اندازه گیری دقیق مسافت تا ماه از روی کره زمین و تعیین مدار و جهت گیری دقیق ماه امکان‌پذیر است. چهار تا از این پس‌بازتابگرهای لیزری همچنان کار می کنند.

راکت های بوستر

کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده

مدارگرد شناسایی قمری ناسا در سال 2015 مکان سقوط راکت بوستر مرحله سوم آپولو 16 را شناسایی کرده و یکی از معماهای پیش آمده برای ما را حل کرد. ارتباط رادیویی با بوستر آپولو 16 پیش از برخورد قطع شده بود و از این رو موقعیت مکانی آن نامشخص باقی مانده بود. بقایای این راکت مسئول بر جای ماندن تکه ای 187 هزار و 400 کیلوگرمی از ماده ساخت بشر روی سطح ماه است.






طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: کره ماه؛ یک موزه فناوری برای گردشگران فضایی آینده!، کره ماه، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 2 فروردین 1395 توسط فرهاد داودوندی

سازمان فضایی روسیه پس از مدت‌ها سکوت بالاخره فناوری راکت هسته‌ای قادر به حمل بشر به مریخ در شش هفته را در سال 2018 آزمایش خواهد کرد.

به گزارش ایسنا، سازمان فضایی روسیه با تعیین زمان آزمایش راکت هسته‌ای باعث شگفتی بسیاری از کارشناسان صنایع فضایی جهان شده است.

در حالی سفر شش هفته‌ای به مریخ از سوی کارشناسان روسی مطرح می‌شود که سریع‌ترین زمان ممکن برای رسیدن به مریخ با راکت‌های فعلی حداقل 18 ماه است.

کارشناسان صنایع فضایی روسیه معتقدند که پیشرانه‌های سوخت هسته‌ای تقریبا نصف سیستم‌های سوخت شیمیایی وزن دارند، بنابراین برخی از محدودیت‌ها در طراحی برطرف شده و انتظار می‌رود تا سال 2033 امکان سفر سرنشین‌دار به مریخ امکان‌پذیر شود.

سازمان فضایی ناسا برای جبران فاصله از رقیبان روسی اعلام کرد که دانشمندان ناسا نیز بر روی موتورهای هسته‌ای تمرکز خواهند کرد.

روسیه اولین کشوری بود که موفق به اعزام انسان به مرزهای فضا شد و انتظار می‌رود این کشور با پیشرفت‌های چشمگیر اما پنهان در تکنولوژی فضایی، احتمالا برنده رقابت فرود انسان بر سطح سیاره سرخ باشد.

دانشمندان فضایی روسیه معتقدند که زمان بازنشستگی موتورهای راکت سوختی بسیار نزدیک است، چرا که راکت‌های سوختی جامد قابل کنترل نیستند و در صورت روشن شدن تا پایان ذخیره سوختی خاموش نخواهند شد، اما موتورهای هسته‌ای از هر نظر قابل کنترل هستند و مانورپذیری بهتری را برای سفینه‌های فضایی آینده به ارمغان خواهند آورد.

سرگئی کرینکو، مدیر شرکت روس اتم، عنوان کرد: برای پیشرفت این پروژه تاکنون 274 میلیون ‌دلار هزینه شده است که خوشبختانه پیشرفت‌های چشمگیری بدست آمده است.

وی در مورد ناکارآمدی سامانه موشک‌های سوختی فعلی افزود: موشک‌های سوختی قابل اعتماد نیستند و با بهترین نمونه آنها می‌توان تا 18 ماه به مریخ رسید و در کمال ناامیدی امکان بازگشت با آنها میسر نیست.





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: سفر «هسته‌ای» به مریخ تنها در 6 هفته، مریخ، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران، انجمن نجوم بروجرد،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 27 اسفند 1394 توسط فرهاد داودوندی

در این عکس می توان کهشان بسیار باریکی را با نام NGC ۵۸۶۶ مشاهده کرد که بعنوان کهکشان عدسی شکل معروف است.

تصویر یکی از باریکترین کهشان های هستی توسط ناسا منتشر شد.

ناسا تصویر کهکشان باریک را منتشر کرد

در این عکس می توان کهشان بسیار باریکی را با نام NGC ۵۸۶۶ مشاهده کرد که بعنوان کهکشان عدسی شکل معروف است.

اطراف این کهشکان را غباری قرمز رنگ و تیره در برگرفته است و داخل آن مجموعه ای از ستارگان جوان وجود دارند که رنگ آبی در بخشی از آن بوجود آورده اند.

رسیدن نور کهکشان راه شیری به کهشکان NGC ۵۸۶۶ می تواند ۶۰ هزار سال طول بکشد.

همچنین کهکشان دیسکی هم به NGC ۵۸۶۶ گفته می شود . علت آن شکل گرفتن با گاز و بوجود آمدن یک میدان گرانشی داخل آن است.

فاصله این کهکشان با صورت فلکی استارگان اژدها ۵۰ میلیون سال نوری است.

منبع: مهر




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: ناسا تصویر کهکشان باریک را منتشر کرد، ناسا، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 21 اسفند 1394 توسط فرهاد داودوندی
آژانس فضایی اروپا تصویری دراماتیک از یک سحابی سیاره ای به نام Kohoutek 4-55 را روز دوشنبه منتشر کرده است. این تصویر ترکیبی از سه عکس گرفته شده در یک دوره زمانی دو ساعته است.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - اگر دارای یک ماشین زمان باشید نمی توانیم توصیه کنیم تا سفری به 5 میلیارد سال در آینده داشته باشید زیرا با دورانی مواجه می شوید که خورشید با چنان قدرتی بر زمین می تابد که منزلگاه ما را به مکانی تفت دیده مبدل کرده است. آژانس فضایی اروپا با انتشار تصویری جدید سرنوشت ناگزیر همه چیز را با نگاهی جدید به تصویری شگفت انگیز از ستاره ای در حال مرگ که توسط تلسکوپ فضایی هابل شکار شده است به ما یادآوری می کند.

ظاهر خورشید ما در پنج میلیارد سال بعد

به گزارش "گروه علم و فناوری" عصرایران، تصویر ارائه شده توسط دوربین میدان دید گسترده سیاره ای 2 تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده است. این دوربین از سال 1993 تا 2009 فعال بود اما آژانس فضایی اروپا تصویری دراماتیک از یک سحابی سیاره ای به نام Kohoutek 4-55 را روز دوشنبه منتشر کرده است. این تصویر ترکیبی از سه عکس گرفته شده در یک دوره زمانی دو ساعته است.

این سحابی از مرگ یک ستاره ایجاد شده است. این تصویر رنگارنگ طول موج ها و گازهای مختلف را نشان می دهد. رنگ قرمز نشان دهنده گاز نیتروژن، رنگ سبز نشان دهنده هیدروژن و رنگ آبی نشان دهنده اکسیژن است. ستاره ای که سحابی Kohoutek 4-55 را تغذیه کرده از جرمی مشابه با خورشید ما برخوردار بوده و در فاصله 4,600 سال نوری از زمین قرار داشته است.

به گفته آژانس فضایی اروپا، خورشید ما در 5 میلیارد سال بعد ظاهری شبیه به آن چه در این تصویر مشاهده می شود، خواهد داشت. انتظار می رود شاهد رفتاری مشابه نیز باشیم که با فروپاشی لایه های خارجی و آشکار شدن هسته سوزان همراه است و در ادامه به آرامی خنک شده و آن چه که به نام کوتوله سفید شناخته می شود، شکل می گیرد.






طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: ظاهر خورشید ما در پنج میلیارد سال بعد،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 21 اسفند 1394 توسط فرهاد داودوندی
فضانوردانی که مدتی طولانی در فضا حضور داشته اند پس از بازگشت به زمین با مشکلاتی در زمینه گردش خون و بینایی مواجه شده اند. افزون بر این، کاهش تراکم استخوانی و بافت عضلانی از دیگر مشکلات این افراد محسوب می شود.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - اسکات کلی فضانورد ناسا پس از سپری کردن 340 روز در ایستگاه فضایی بین المللی روز گذشته به زمین بازگشت. این طولانی‌ترین مدت زمانی است که یک فضانورد آمریکایی در فضا زندگی کرده است. این اقامت طولانی مدت بخشی از ماموریت فضایی ناسا برای آزمایش تاثیرات بلندمدت حضور در فضا بر بدن انسان بوده است.

عوارض جانبی حضور بلند مدت در فضا بر بدن انسان

به گزارش "گروه علم و فناوری" عصرایران، از آنجایی که انسان روی کره زمین تکامل یافته است، زندگی در شرایط بی وزنی برای چندین ماه می تواند بسیاری از سیستم های بدن را تغییر دهد. فضانوردانی که مدتی طولانی در فضا حضور داشته اند پس از بازگشت به زمین با مشکلاتی در زمینه گردش خون و بینایی مواجه شده اند. افزون بر این، کاهش تراکم استخوانی و بافت عضلانی از دیگر مشکلات این افراد محسوب می شود. اسکات کلی طی ماموریت خود با جمع آوری نمونه هایی از مایعات بدن و انجام آزمایش های پزشکی این تغییرات را مستند کرده است.

نمونه های مختلف کلی به ناسا در درک بهتر آثار سلامت حضور بلند مدت در فضا کمک خواهد کرد. این مساله برای آماده کردن افراد به منظور انجام سفرهای طولانی مدت فضایی آینده به سیارات دیگر از اهمیت ویژه ای برخوردار است. سفر به مریخ توسط ناسا با جدیت دنبال می شود و یک ماموریت کامل به سیاره سرخ می تواند دو تا سه سال طول بکشد.

به گفته ناسا، اسکات کلی احتمالا مقدار قابل توجهی از توده عضلانی و تراکم استخوانی خود را هنگام حضور در ایستگاه فضایی بین المللی از دست داده است. برای ایستادن و راه رفتن در کره زمین، بدن انسان باید بر نیروی گرانش غلبه کند که همواره همه چیز را به سمت پایین می کشد. در فضا، نیروی جاذبه دیگر فاکتوری تاثیرگذار محسوب نمی شود و از این رو افراد برای انجام کارهای روزانه خود سطح فعالیت مشابه با هنگام حضور روی کره زمین را تجربه نمی کنند. در نتیجه، فضانوردان باید روزانه تا 2 ساعت و 30 دقیقه تمریناتی مانند دویدن روی تردمیل یا کار با وزنه را انجام دهند تا با این اثر مقابله کنند.

بدون وجود نیروی گرانش برای حرکت مایعات بدن مانند خون به سمت پاها، جریان مایعات بیشتر به سمت نیم تنه بالایی تغییر می کند. قلب همچنان خون کافی برای اندام های پایینی را پمپاژ می کند و آنها قادر به انجام فعالیت هستند اما پاها مقدار خونی مشابه با آن چه روی کره زمین دریافت می شود را دریافت نمی کنند. این به معنای آن است که رگ های خونی در پاها نیازی به سخت کار کردن ندارند تا خون را دوباره به قلب باز گردانند. بر همین اساس، آنها تنبل می شوند زیرا نیازی به انقباض شدید ندارند و از این رو توانایی خود برای انجام این کار را از دست می دهند.

این مساله هنگام بازگشت فضانوردان به زمین مشکل آفرین است. هنگامی که فضانورد بار دیگر نیروی گرانش را تجربه می کند خون به سمت پاها هجوم می آورد اما رگ های خونی تنبل و ضعیف در بازگرداندن آن به سمت نیم تنه بالایی دچار مشکل می شوند. این مساله می تواند به سرگیجه شدید و حتی غش منجر شود. به طور معمول، فضانوردانی که به زمین باز می گردند توسط تیمی از پزشکان و کارشناسان مورد مراقبت قرار می گیرند، اما آنهایی که قرار است به مریخ سفر کنند با چنین استقبالی مواجه نخواهند شد و باید خود را با گرانش سیاره سرخ سازگار سازند.

تغییر در جریان مایعات بدن ممکن است در یکی دیگر از عوارض جانبی حضور در فضا یعنی تغییر قدرت بینایی نیز نقش داشته باشد. فضانوردانی که به زمین باز می گردند اغلب دارای ورم در پشت چشم خود هستند که به ضعف بینایی آنها منجر می شود. این تغییرات به طور معمول پس از سفرهای یک هفته ای به فضا موقتی هستند اما با حضور چند ماهه در حالت بی وزنی مشخص شده است رفع این مشکلات نیز بیشتر طول می کشد. ناسا هنوز دلیل دقیق تورم چشم را نمی داند اما ممکن است تغییر در جریان مایعات و تجمع در سر و پشت چشمان در این زمینه تاثیرگذار باشد.

تغییرات دیگری نیز ممکن است در بدن اسکات کلی صورت بگیرد که از آن جمله می توان به واکنش سیستم ایمنی و دستگاه گوارش اشاره کرد. حتی انواع باکتری های موجود در روده وی ممکن است هنگام بازگشت به زمین به طور کامل تغییر کرده باشد. کلی غذاهایی مشابه با آن چه به طور معمول هنگام حضور روی کره زمین مصرف می کند را نخورده است که می تواند به تغییر میکروبیوم روده منجر شود. و پژوهش ها نشان داده اند فضا می تواند چگونگی بیان RNA این باکتری ها را نیز تغییر دهد.

ناسا همچنین تغییرات در شرایط روانی اسکات کلی را مورد بررسی قرار خواهد داد.




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: عوارض جانبی حضور بلندمدت در فضا بر بدن انسان، فضانوردانی، ناسا، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 13 اسفند 1394 توسط فرهاد داودوندی
چرا زمان به جلو حرکت می کند؟

ما همگی می‌دانیم که زمان فقط به سمت جلو حرکت می‌کند. فارغ از اینکه تا به حال چقدر برای تغییر آن تلاش شده باشد می‌دانیم که یک شیشه‌ی شکسته شده هیچگاه خودش را ترمیم نخواهد کرد و انسان‌ها پس از پیری هیچگاه دوباره جوان نمی‌شوند.

در مورد پدیده‌ی زمان هر اندازه‌ هم که ابهام داشته باشیم اما روی یک موضوع اتفاق نظر داریم و آن اینکه زمان همواره به سمت جلو حرکت می‌کند. به تازگی گروهی در استرالیا به بررسی مقوله‌ی حرکت زمان به سمت جلو و چگونگی وقوع آن پرداخته‌اند. پیش از این پنداشته می‌شد که این امر به عنوان یکی از اصول بنیادی جهان طبیعت باشد ولی ظاهرا دلیل مهم‌تری برای این امر وجود دارد.

چرا زمان به جلو حرکت می‌کند

ما همگی می‌دانیم که زمان فقط به سمت جلو حرکت می‌کند. فارغ از اینکه تا به حال چقدر برای تغییر آن تلاش شده باشد می‌دانیم که یک شیشه‌ی شکسته شده هیچگاه خودش را ترمیم نخواهد کرد و انسان‌ها پس از پیری هیچگاه دوباره جوان نمی‌شوند. فرضیه‌‌های بسیاری برای چرایی این پدیده وجود دارد اما تا مدت‌های طولانی تصور شده است که این حرکت یک طرفه جزو یکی از بخش‌های بنیادی و لاینفک طبیعت است.

اما بر پایه‌ی پژوهش جدید انجام‌شده توسط ژوان ووکارو (Joan Vaccaro) از دانشگاه گریفیث استرالیا گفته می‌شود که موضوع اصلی در واقع این نیست و احتمالا دلیل عمیق‌تر و محکم‌تری برای پیش رفتن زمان به سمت جلو وجود دارد. به عبارتی می‌توان گفت که میان دو جهت مختلف زمانی باید اختلاف بسیار موشکافانه‌ای وجود داشته باشد. این دو جهت در واقع همان گذشته و آینده هستند و عاملی وجود دارد که همواره ما را به سوی آینده می‌برد و هیچگاه عکس آن اتفاق نمی‌افتد.

بیایید یک ثانیه به سمت عقب حرکت کنیم. به نظر می‌رسد این مقوله یکی از مهیج‌ترین و غیرقابل‌تصورترین جنبه‌های علم فیزیک باشد. معمای زمان به خاطر این مبهم به نظر می‌رسد که حرکت زمان به جلو در زندگی انسان‌ها حایز اهمیت است. اما اگر در مقیاس اتمی و مولکولی و به آنها به صورت منفرد نگاه کنیم در آن صورت حرکت زمان به سمت جلو یا عقب خیلی هم تفاوتی برای این ذرات نخواهد داشت و ذرات فارغ از حرکت زمان به سمت جلو یا عقب به رفتار خود ادامه خواهند داد.

باید در نظر داشته باشیم که بحث اصلی ما در اینجا معطوف به فضا نیست، چون به هر حال شما نباید انتظار داشته باشید که با حرکت دادن اشیا در فضا آنها تغییر در مکان خود ایجاد نکنند. بنابراین دانشمندان برای زمان‌های طولانی باور داشتند که باید دلیل پایه‌ای برای گسترش جهان هستی با حرکت زمان به سمت جلو وجود داشته باشد و این امر را برای خود مقوله‌ی فضا متصور نبودند. این دیدگاه در واقع به نام ناهمودی (عدم تقارن) میان فضا و زمان شناخته می‌شود. بهترین نمونه‌ برای بیان از ناهمودی این است که معادلات قوانین حرکت و پایستگی در راستای زمان و فضا عملکردهای ناهمسانی دارند. واکارو در این باره می‌گوید:

در ارتباط میان فضا و زمان، فهم و دریافت فضا آسان‌تر است؛ چون فضا چیزی است که صرفا وجود دارد. اما زمان چیزی است که ما را همواره به سمت جلو می‌راند.

طرح تازه‌ی او بیان می‌دارد که احتمال دارد دو جهت مذکور برای زمان (سمت جلو و سمت عقب) اصلا همسان نباشند. واکارو چنین ادامه می‌دهد:

آزمایش‌های انجام گرفته روی ذرات زیراتمی در پنجاه سال گذشته نشان می‌دهد که طبیعت در برخورد با این دو جهت زمانی به هیچ وجه رفتار یکسانی ندارد. در این میان به طور ویژه می‌توان به ذرات زیراتمی با نام‌ مزون‌های B و K اشاره کرد که رفتارهای ناهمسانی را بر حسب جهت زمانی از خود نشان می‌دهند.

مزون‌های K و B ذرات بسیار کوچک زیراتمی هستند که بررسی آنها بدون کمک گرفتن از برخی ابزارهای پیشرفته به هیچ روی ممکن نیست. اما شواهدی که مبنی بر رفتار گوناگون آنها با توجه به جهت زمانی موثر روی آنها وجود دارد نشان می‌دهد که دلیل این تفاوت به جای اینکه مربوط به بخش بنیادی از رفتار طبیعت بوده باشد، ممکن است به خاطر جهتی باشد که ما در راستای زمان در حال پیمودن هستیم. واکارو در این زمینه توضیح می‌دهد:

همواره با حرکت ما به سوی جلو در راستای زمان مقداری هم جهش رو به عقب همانند تاثیرات ناشی از ناپایداری حرکتی وجود خواهد داشت و در واقع این حرکت رو به عقب همان چیزی است که من قصد دارم با استفاده از مزون‌های B و K اندازه بگیرم.

خانم واکارو برای انجام این پژوهش‌ها معادلات مکانیک کوانتومی را با در نظر داشتن اینکه ماهیت زمان در دو جهت همانند نخواهد بود مورد بازنویسی قرار داد و نتایج به دست آمده نشان دادند که محاسبات انجام شده به طور دقیق می‌توانند سازوکار جهان ما را توضیح دهند. واکارو در این باره گفت:

وقتی که این رفتار پیچیده را در مدل مربوط به جهان هستی لحاظ کردیم، متوجه شدیم که جهان هستی از یک حالت تثبیت شده در یک لحظه به سوی تغییرات لحظه به لحظه و پیوسته پیش می‌رود. به عبارت دیگر به نظر می‌رسد این تفاوت در دو جهت زمان دلیل واداشته شدن جهان هستی برای حرکت به سمت جلو باشد.

در صورت اثبات این موضوع، به این معنا خواهد بود که ما باید در مورد فهم و دریافت خود از مقوله‌ی گذر زمان و معادلات متاثر از آن بازاندیشی و بازنگری داشته باشیم. اما از سویی این دستاورد ممکن است به بینش‌ها و یافته‌های تازه‌ای درباره‌ی جنبه‌های عجیب‌تر زمان منجر شود. واکارو در پایان گفت:

پی بردن به چگونگی گذر و تکامل زمان ما را به یک چشم‌انداز کاملا تازه در مورد مبانی طبیعی خود پدیده‌ی زمان می‌رساند. همچنین ممکن است به این طریق بتوانیم فهم و دریافت بهتری از ایده‌های شگفت‌انگیز و مهیج همانند سفر به گذشته به دست آوریم.

محاسبات واکارو در ژورنال علوم مهندسی فیزیکی و ریاضی به انتشار رسیده است.

منبع: زومیت






طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: چرا زمان به جلو حرکت می کند؟، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 25 بهمن 1394 توسط فرهاد داودوندی

تهران-ایرنا- محققان موفق شدند امواج گرانشی حاصل از برخورد دو سیاه چاله را مستقیما کشف کنند؛ این کشف موجب تایید پیش بینی یک قرن گذشته آلبرت انیشتن در رابطه با وجود امواج گرانشی شد.

به گزارش روز جمعه گروه علمی ایرنا از پایگاه اینترنتی لوس آنجلس تایمز، بیش از یک میلیارد سال پیش در یک کهکشان دور دست، دو سیاه چاله تحت جاذبه یکدیگر قرار گرفتند و با چنان نیروی به یکدیگر برخورد کردند که ساختار کیهان را برهم زد.

دیروز پنجشنبه دانشمندان به جهانیان اعلام کردند که آنها امواج گرانشی موج مانندی کشف کرده اند که هنوز از این رویداد شدید جاری هستند و همزمان پیش بینی یک قرن گذشته آلبرت انیشتن در رابطه با وجود امواج گرانشی را تایید کردند.

این کشف که توسط رصدخانه لیگو (LIGO) انجام شد حاصل ده ها سال تحقیق محققان در جستجو برای کشف علائم این پدیده بود.
دیوید رایتز مدیر اجرایی رصدخانه لیگو گفت: این کشف که در مقاله ای در مجله Physical Review Letters منتشر شده است ، پنجره جدیدی در کیهان باز می کند و آغاز گر عصر جدیدی در نجوم است. وی خاطر نشان کرد: این موفقیت علمی به اندازه ی گام نهادن در ماه اهمیت دارد.
این یک دستاورد بسیار بزرگ در علم کیهان شناسی به حساب می آید و می تواند به یافتن پاسخ سوالات مهمی درباره سیاه چاله ها و امواج گرانشی کمک کند. 

صد سال پیش در سال 1916 میلادی، آلبرت انیشتین وجود امواج گرانشی را پیش بینی کرده بود. اما آشکارسازی مستقیم آنها نیازمند تکنولوژی های بسیار پیشرفته و پرقدرت و جستجوی درازمدت بود.

این مشاهدات، به نظریه انیشتین درباره ی گرانش و نظریه نسبیت عام قوت می دهد و ثابت می کند که سیاه چاله ها وجود دارند. اکتشاف امواج گرانشی دستاوردی است که قطعا درخور دریافت جایزه نوبل فیزیک است.

دانشمندان عقیده دارند این کشف که یک میلیارد سال نوری از رخداد آن می گذرد، می تواند سر نخ هایی در ارتباط با مه بانگ در اختیار ما قرار دهد.




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: کشف امواج گرانشی /حقانیت انیشتین ثابت شد، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 23 بهمن 1394 توسط فرهاد داودوندی
ادامه حیات «فرصت» در مریخ؛

جان کالز از آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا در بیانیه ای اعلام کرد که مریخ نورد فرصت وضعیت بسیار خوب و فعالی در زمستان مریخ دارد که علت اصلی آن نیز تمیزتر شدن صفحات خورشیدی آن نسبت به گذشته است.

این روزها ناسا دوازدمین سالگرد مأموریت مریخ نورد «فرصت» (Opportunity) را جشن می گیرد، مأموریتی که در ابتدا تنها برای ۹۰ روز برنامه ریزی شده بود.

داستان مأموریت فضایی ۹۰ روزه که ۱۲ ساله شد

۱۲ سال پیش در در چنین روزهایی دو مریخ نورد «روح» (Spirit) و فرصت پای به مریخ گذاشتند تا بشر به کشف ناشناخته های این سیاره مرموز امیدوار باشد.

این روباتهای دوقلو از ابتدا مأموریت داشتند که نشانه هایی مبنی بر وجود آب در گذشته مریخ پیدا کنند و جالب اینکه هر دوی آنها خیلی زود توانستند انبوهی از نشانه ها را در اطراف محل فرودشان پیدا کنند.

اما از آن جالب تر اینکه اساسا این دو مریخ نورد برای یک مأموریت ۹۰ روزه برنامه ریزی شده بودند اما نتیجه کار چیز دیگری شد.

مریخ نورد روح تا سال ۲۰۱۰ نیز همچنان به کار خود ادامه می داد تا اینکه در این سال ارتباطش با زمین قطع شد و سال بعد از آن نیز مرگ آن رسما اعلام شد اما نکته حیرت آور این است که مریخ نورد فرصت همچنان به کار خود در سیاره سرخ ادامه می دهد.

اگرچه در سال گذشته اختلالاتی در حافظه این مریخ نورد روی داد اما صفحات خورشیدی آن که قلب تپنده و حیاتی این روبات به شمار می آید همچنان به خوبی کار می کنند به طوریکه حداقل انرژی لازم برای ادامه عملکرد روبات را در زمستان بخش جنوبی مریخ تأمین می کنند.

جان کالز از آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا در بیانیه ای اعلام کرد که مریخ نورد فرصت وضعیت بسیار خوب و فعالی در زمستان مریخ دارد که علت اصلی آن نیز تمیزتر شدن صفحات خورشیدی آن نسبت به گذشته است.

تاکنون این مریخ نورد موفق به طی مسافت ۴۲.۶۵ کیلومتری بر روی مریخ شده و این یعنی اندکی بیش از یک دوی ماراتن. همچنین این روبات از حیث حرکت بر روی سطح یک جرم فضایی رکورددار است.

منبع: مهر




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: ادامه حیات «فرصت» در مریخ؛ داستان مأموریت فضایی ۹۰ روزه که ۱۲ ساله شد، «فرصت» در مریخ، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 9 بهمن 1394 توسط فرهاد داودوندی

مکانهایی برای زیستن در شرایط بغرنج



آب و هوای ماه دسامبر در برخی نقاط جهان تحت تاثیر پدیده النینیو بود. سیل و تغییرات آب و هوایی در بخش‌های اعظم برزیل، اروگوئه، پاراگوئه، آرژانتین و حتی انگلستان مشاهده شد. اگر به این مسائل، توفان‌ها، افزایش دمای زمین و انواع آلودگی‌ها را اضافه کنیم، آیا جهان هنوز هم جای زندگی کردن است؟ حال این سوال مطرح می‌شود که کجای زمین محل بهتری برای زندگی در شرایط بسیار خطرناک است؟
اگر جهان تمام شود به کجا می‌توان پناه برد؟

فرادید| آب و هوای ماه دسامبر در برخی نقاط جهان تحت تاثیر پدیده ال نینیو بود. سیل و تغییرات آب و هوایی در بخش‌های اعظم برزیل، اروگوئه، پاراگوئه، آرژانتین و حتی انگلستان مشاهده شد. اگر به این مسائل، توفان‌ها، افزایش دمای زمین و انواع آلودگی‌ها را اضافه کنیم، آیا جهان هنوز هم جای زندگی کردن است؟ حال این سوال مطرح می‌شود که کجای زمین محل بهتری برای زندگی در شرایط بسیار خطرناک است؟
 
به گزارش فرادید به نقل از بیزینس اینسایدر، تغییرات اقلیمی که بشر خود عامل آن است، زمین را تحت تاثیر خود قرار داده است. به تازگی نیز به طور رسمی اعلام شده که زمین نسبت به سال 1900 میلادی یک درجه سلسیوس گرم‌تر شده که این مسئله تاثیرات چشمگیری بر روی کره زیبای ما داشته است. در مجموع می‌توان گفت که زمین حالش خوب نیست!
 
بشر تاکنون از بحران‌های مالی به طرق مختلف نجات یافته، اما مشخص نیست که این بار هشدار «آخرالزمانی قوم مایاها» چگونه از آب دربیاید. اما هر چه باشد، زمین در سال 2016 شرایط دشواری را متحمل خواهد شد و کارشناسان از همین حالا هشدارهای لازم را داده‌اند.
 
اما به فرض اینکه زمین از نظر اقلیمی رو به نابودی برود، هنوز هم نقاطی هستند که می‌توان بدون هیچ دغدغه‌ای در آنجا زندگی کرد. این مناطق تقریبا باثبات‌ترین مناطق روی کره زمین از نظر اقلیمی هستند.
 
ایسلند
ایسلند صدها کیلومتر با نزدیکترین خشکی فاصله دارد. از این رو می‌توان آن را منزوی‌ترین کشور جهان نامید؛ در چنین شرایطی، هجوم هرگونه عامل خارجی به داخل این کشور بسیار دشوار است.
 
اگر جهان تمام شود به کجا می‌توان پناه برد؟

این کشور همچنین از نظر منابع بسیار غنی است و می‌تواند در شرایط حساس بر روی پای خود بایستد. انرژی تامین شده از حرارت مرکزی زمین به لطف وجود آتش‌فشان‌های فراوان و حیات دریایی غنی باعث شده تا ایسلند از هر نظر باثبات باشد.
 
مجمع‌الجزایر تریستان دا کونا
جزیره تریستان در جنوب اقیانوس اطلس دورترین نقطه مسکونی در جهان است. این جزیره در دهه ۱۸۰۰ میلادی به مستعمرات انگلستان افزوده شد. در صورتی که قصد سفر به آنجا را داشته باشید، باید بدانید که نزدیکترین خشکی با آن ۲۰۰۰ بیش از 2000 کیلومتر فاصله دارد. این را هم بدانید که جمعیت این جزیره زیر 300 نفر است و از ورود افراد جدید استقبال می‌کنند. ماهیگیری صنعت اصلی جزیره است.
 
گوآم
این کشور برای آمریکایی‌ها خوب است، چرا که می‌توانند در دیده‌بانی دورافتاده‌ی ایالات متحده در اقیانوس آرام بدون مشکل زندگی کنند. آمریکا برای تعلیم نیروی نظامی خود از این کشور استفاده‌های زیادی می‌کند. دورافتاده بودن آن یک امتیاز برایش محسوب می‌شود. اقتصاد گوام از طریق گردشگری و دولت ایالات متحده تامین می‌شود.
 
چیانگ مای
سفره منطقه زیبای چیانگ مای در شمال تایلند کار دشواری نیست. مارک فابر، سرمایه گذاری سوئیسی نیز این منطقه را برای زندگی انتخاب کرده است. جالب است بدانید که فابر از به هیچ وجه شخص خوش‌بینی نیست. پس خیالتان راحت باشد.
 
دنور
دنور به ذخایر نفتی خود شهرت دارد، پس هیچگاه نگران سوخت نخواهید بود. اگر جنگی رخ دهد، دنور از جمله شهرهایی است که تمام تدابیر امنیتی برای آن اتخاذ خواهد شد. از سوی دیگر، دنور بیش از یک کیلومتر از سطح دریا فاصله دارد و توسط کوه‌ها محاصره شده است. گرمایش جهانی هم حتی بر دنور تاثیر چندانی نمی‌گذارد.
 
قطب جنوب
امکان زندگی در قطب جنوب در شرایط عادی برای انسان نزدیک به صفر است، اما در واقع به همین دلیل است که می‌تواند به پناهگاهی امن برای انسان تبدیل شود. کافی است غذای کافی برای زمستان به همراه داشته باشید تا به شرایط آنجا عادت کنید و خودتان بتوانید شکار کنید. البته بهتر است به قطب جنوب به چشم پناهگاه موقتی نگاه کرد. البته باید شانس بیاورید که گرمایش جهانی تا حدی نباشد که سطح آب بالا بیاید و شما را گرفتار کند.
 
پونچاک جایا
پونچاک جایا نام کوهی است به ارتفاع ۴٬۸۸۴ متر که در رشته‌کوه سودیرمان در استان پاپوآی اندونزی که در غرب جزیره گینه نو قرار دارد. بد نیست بدانید که بزرگترین معدن طلای جهان در این جزیره وجود دارد، بنابراین همیشه کار خواهید داشت و پول نیز فراوان خواهد بود. علاوه بر آن، سومین معدن بزرگ مس جهان نیز در همین کوه قرار دارد.
 
اگر جهان تمام شود به کجا می‌توان پناه برد؟

کیپ تاون
اقتصاد کیپ تاون به عنوان دومین شهر پرجمعیت کشور آفریقای جنوبی واقعا قوی است. در شرایط سخت می‌توان به آن اتکا کرد، چرا که برخلاف شهر دیگر این کشور تحت نفوذ کشورهای غربی نیست.
 
برن
برن پایتخت کشور سوئیس است که توسط کوه‌های آلپ محاصره شده و نوعی حفاظ طبیعی دارد. سوئیس به دلیل سیاست‌های بی‌طرفانه خود نشان داده که می‌توان با خیالی آسوده در آن زندگی کرد. در جنگ جهانی سوم احتمالی، به احتمال فراوان می‌توان همچون دفعات پیشین آسایش و امنیت را در این شهر مشاهده نمود.
 
خاک سوئیس نیز از نظر کشاورزی یکی از حاصلخیزترین خاک‌های کشورهای اروپایی است که خود می‌تواند نویدبخش روزهای خوب باشد.
 
اگر جهان تمام شود به کجا می‌توان پناه برد؟

جزیره نکر
جزیره نِکِر جزیره خصوصیِ ریچارد برانسون است. اگر شرایط بد پیش رفت، بهتر است با او تماس بگیرید. او احتمالا اجازه خواهد داد تا شما هم در جزیره‌اش سکونت کنید، چرا که همیشه سعی کرده آدم خوبی باشد.
 
تیرا دل فوئگو
تیرا دل فوئگو (سرزمین آتش) مجمع‌الجزایری واقع در جنوبی‌ترین بخش سرزمین اصلی آمریکای جنوبی در میان تنگه ماژلان است. الگوهای وزش باید باعث شده تا به محلی امن برای سکونت در برابر تابش پرتوها تبدیل شود. انزوا و منابع طبیعی غنی نیز قطعا به کمک شما خواهد آمد.
 
یوکان
یوکان کوچکترین و غربی‌ترین قلمروی کانادا است. نام این قلمرو برگرفته از رود یوکان به معنی رود بزرگ در زبان گویچینی است. اگر شرایط تغییر کند، اقتصاد یوکان به شما کمک می‌کند.
 
منبع: BusinessInsider
ترجمه: وبسایت فرادید




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: مکانهایی برای زیستن در شرایط بغرنج، اگر جهان تمام شود به کجا می‌توان پناه برد؟، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 11 دی 1394 توسط فرهاد داودوندی
قدم زدن در فضا چه تهدیدهایی می‌تواند داشته باشد؟ 

خطرات مهلک یک ماجراجویی کنجکاوانه


اگر فضانوردان لباس مخصوص را نمی‌پوشیدند و فشار هوا تنظیم نمی‌شود، تمام مایعات بدن می‌جوشیدند، چرا که گازهای موجود در آن منبسط می‌شدند. بنابراین اگر به دلیل کمبود اکسیژن کشته نشوید، عاملی دیگر وجود دارد که به سرعت شما را از پای درخواهد آورد.
فرادید| فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی در روز دوشنبه برای انجام تعمیرات از ایستگاه فضایی خارج شدند. خوشبختانه همه چیز طبق برنامه پیش رفت، اما خروج از ایستگاه می‌تواند مرگبار باشد. فضانوردان هنگام خروج از ایستگاه باید مراقب چه مواردی باشند؟
 
1. غرق شدن در فضا
به گزارش فرادید به نقل از بی بی سی انگلیسی، لباس فضایی یکی از تجهیزات کوچک و شخصی فضانوردان است که می‌تواند عملکردی اشتباه داشته باشد. لوکا پارمیتانو، فضانورد ایتالیایی، اولین بار در سال 2013 با این مشکل مواجه شد: کلاه فضایی او هنگام راهپیمایی فضایی (Spacewalk) شروع به نشت آب کرد.
 
نشت آب در سیستم تهویه او رخ داده بود. مایع در شرایط گرانش صفر سیال نمی‌شود. به همین دلیل، آب نشت کرده به داخل کلاه آقای پارمیتانو، در حالتی ساکن باقی مانده و چشم‌ها، گوش‌ها و سوراخ‌های بینی او را مسدود کرده بود.
 
ترس از «غرق شدن» باعث شد تا او راهپیمایی فضایی خود را نیمه کاره باقی بگذارد.
 
او می‌گوید: «من به اتاق ایرلاک [تنظیم کننده هوا و فشار داخل فضاپیما و زیردریایی] برگشتم و آب شروع به چکه کردن کرد. آب جلوی چشم‌‎ها و راه بینی‌ام را مسدود کرده بود. اصلا نمی‌توانستم چیزی ببینم یا بشنوم. برقراری ارتباط هم کار دشواری بود. تنفس از طریق بینی ممکن نبود. حتی خواستم با زمین مخابره که نمی‌توانم راه را پیدا کنم، اما نتوانستم. آن‌ها صدای من را نمی‌شنیدند و من هم نمی‌توانستم صدای آن‌ها را بشنوم. به جای اینکه به غرق شدن فکر کنم، دنبال راه‌حل گشتم.»
 
پارمیتانو سرانجام به آرامی راهش را به اتاق ایرلاک پیدا کرد و از لبه‌های تیز بدنه ایستگاه که می‌توانست لباسش را پاره کند، عبور کرد و با امنیت کامل وارد ایستگاه فضایی شد.
 
قدم زدن در فضا چه خطراتی می‌تواند داشته باشد؟
فضانوردان تلاش می‌کنند تا کلاه فضانوردی لوکا پارمیتانو را از سرش خارج کنند

 
این تنها مورد از این دست مشکلات نبوده است. کریس هادفیلد، فضانورد کانادایی، در جریان راهپیمایی فضایی خود در سال 2001 دچار مشکلی مشابه شد. به ناگهان اشک از چشمان او جاری و مانند یک گلوله مایع جلوی چشم راست او را گرفت. دلیل این اتفاق نیز نشت گاز سمی به داخل لباسش بود. او در آن لحظه بینایی خود را از دست داد، اما پس از انجام دستورات مخابره شده از زمین، گاز سمی را از داخل لباسش بیرون و بینایی‌اش را مجدد به دست آورد.
 
2. غوطه‌ور شدن در فضا
گرچه تاکنون هیچ فضانوردی در فضا رها نشده است، اما هادفیلد می‌گوید که بزرگترین ترس او به عنوان فضانوردی کارکشته همین مورد است. همه کسانی که به راهپیمایی فضایی می‌روند با یک کابل فلزی جمع شدنی به طول 26 متر به ایستگاه فضایی متصل هستند.
 
فضانوردان با هماهنگی‌های انجام شده به نوبت از اتاق ایرلاک خارج شده و اتصالات کابلی را ممکن می‌سازند. در این بین اما اگر یکی از فضانوردان به سمت فضا کشیده و در آن شناور شود، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
 
قدم زدن در فضا چه خطراتی می‌تواند داشته باشد؟
در اتفاقی نادر در سال 1984، بروس مک کاندلس، فضانورد آمریکایی، با کمک یک جت پک (کوله پشتی پرتابی) حدود 98 متر از فضاپیما دور شد
 
3. جوش آمدن خون
لباس فضانوردان با توجه به  شرایط نزدیک به خلا فضا تهیه می‌شود و یک پارگی یا سوراخ کوچک در لباس آن‌ها می‌تواند عواقب مهلکی را در پی داشته باشد.
 
حجم گوشت بدن انسان در شرایط خلا تا حدود دو برابر بزرگتر می‌شود. جوزف کیتینگر، خلبان نیروی هوایی آمریکا، در جریان آسمان نوردی از یک بالن در سال 1960 میلادی متوجه این مسئله شد. او از ارتفاع 30 کیلومتری زمین آسمان نوردی را شروع کرده بود و دست راستش نیز به در این تمرین به شدت متورم شده بود. کیتینگر در اینجا بود که متوجه چنین اتفاقی شده بود.
 
با این حال او تمرین را انجام داد و چندین رکورد را به نام خود ثبت کرد. اگر لباس و کلاهش فشار را تنظیم نمی‌کردند، او هنگام فرود بر روی زمین جان خود را از دست داده بود. اندازه دست او نیز به حالت اولیه بازگشت.
 
هنگام پارگی لباس، از دست دادن اکسیژن به اولین نگرانی فضانوردان تبدیل می‌شود. بدن در این حالت تنها 15 ثانیه زمان دارد تا از اکسیژن موجود تنفس کند. در غیر این صورت شخص از هوش می‌رود. این اتفاق حتی یکبار در آزمایش‌های ناسا رخ داد.
 
اگر فضانوردان لباس مخصوص را نمی‌پوشیدند و فشار هوا تنظیم نمی‌شود، تمام مایعات بدن می‌جوشیدند، چرا که گازهای موجود در آن منبسط می‌شدند. بنابراین اگر به دلیل کمبود اکسیژن کشته نشوید، عاملی دیگر وجود دارد که به سرعت شما را از پای درخواهد آورد.
 
با این حال، منافذ ریز روی لباس فضانوردان همیشه نمی‌توانند فاجعه بیافرینند.
 
قدم زدن در فضا چه خطراتی می‌تواند داشته باشد؟
ریک ماستراکیو، فضانورد آمریکایی، در سال 2007 متوجه پارگی کوچکی بر روی لایه بیرونیِ دستکشش در نزدیکی شصت دست چپش شد.
 
قدم زدن در فضا چه خطراتی می‌تواند داشته باشد؟
دستکش زیاد سوراخ نشده اما مانع ادامه راهپیمایی فضایی شد
 

اتفاقی مشابه حدود هشت ماه پیش از آن نیز رخ داد. رابرت بیمر هنگام جابجایی برخی وسایل از شاتل فضایی به ایستگاه فضایی بین‌المللی متوجه سوراخ دو سانتی‌متری بر روی دستکشش شد. به گزارش فرادید به نقل از بی بی سی انگلیسی، گفتنی است که لباس فضانوردان از هفت لایه محافظتی تشکیل شده است تا مانع نفوذ سنگ‌ اسمانى‌ خیلى‌ ریز شوند. سرعت ذرات ریز با وزن زیر یک گرم با توجه به سرعت ایستگاه فضایی بین‌المللی به حدود 36 هزار کیلومتر بر ساعت می‌رسد.
 
 
هیچ نوع لباسی نمی‌تواند از فضانوردان در برابر اشیای بزرگتر محافظت کند. ناسا در حال حاضر 500 هزار زباله فضایی ساخته شده به دست بشر را شناسایی کرده که به دور زمین می‌چرخند. حدود 20 هزار مورد از این زباله‌ها به بزرگی پرتقال هستند.
 
4. خستگی
درست است که در فضا شرایط بی‌وزنی حاکم است، اما کار کردن در یک لباس 160 کیلوگرمی و البته بزرگ بسیار خسته کننده و فرسایشی است. بدن در چنین شرایطی احساس کوفتگی می‌کند، چرا که با کمک لباس فضانوردی در برابر شرایط فضا مقاومت می‌کند. ضریب خطای افراد در چنین شرایطی نیز بیشتر شده و ممکن است عامل اتفاقات ناخوشایندی شوند.
 
5. کرانه‌ای پر از ابهام
راهپیمایی فضایی پیشرفت‌‎های بسیار چشمگیری را به خود دیده است. به گزارش فرادید به نقل از بی بی سی انگلیسی، الکسی لئونوف روس، نخستین انسانی است که در سال 1965 میلادی اقدام به راهپیمایی فضایی کرده است. او تنها 12 دقیقه از فضاپیمای وُسخود خارج شد، اما فاجعه رخ داد.

قدم زدن در فضا چه خطراتی می‌تواند داشته باشد؟
الکسی لئونوف

مهندسین شوروی پیش‌بینی نکرده بودند که لباس فضایی الکسی در شرایط گرانش سفر منبسط می‌شود. زمانی که او خواست به فضاپیما برگردد، از دریچه عبور نمی‌کرد. او مجبور شد تا یکی دریچه‌ها را باز کند تا بتواند فشار را تا حدی کم کند.
 
فضا به دلیل شرایطی که دارد کاملا برای بشر مبهم است ولی دانشمندان تا حد زیادی می‌توانند شرایط را شبیه سازی کنند، اما همیشه احتمال خطا وجود دارد. هادفیلد می‌گوید: «فضانوردان همواره نگران شرایط هستند. ما تلاش می‌کنیم تا در مورد جزئیات همه چیز مطلع شویم تا مبادا مشکل غیرمنتظره‌‎ای پیش آید. بنابراین، اگر به ناگهان به مشکلی بربخوریم، دست و پای خودمان را گم نخواهیم کرد. هیچ کس از یک فضانورد هراسان و شگفت زده خوشش نمی‌آید.»
 
منبع: BBC World
ترجمه: وبسایت فرادید




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: قدم زدن در فضا چه تهدیدهایی می‌تواند داشته باشد؟، فضا، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 8 دی 1394 توسط فرهاد داودوندی

سیاره کیوان به واسطه حلقه هایی که اطراف آن را فرا گرفته اند، مشهور است. این حلقه ها بیشتر از یخ، سنگ و غبار تشکیل شده اند. یک گردش کامل کیوان به دور خورشید حدود 29.5 سال زمینی طول می کشد.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - منظومه شمسی از تمام سیاراتی که به دور خورشید گردش می کنند، تشکیل شده است. افزون بر سیارات، در این منظومه اقمار، ستاره های دنباله دار، سیارک ها، خرد سیارات و گرد و غبار و گاز نیز حضور دارند. در شاریطی که منظومه شمسی دارای هشت سیاره است اما بیش از 100 دنیا دارد. در ادامه حقایقی جالب توجه درباره سیارات این منظومه ارائه می کنیم.

عطارد نزدیک‌ترین سیاره به خورشید و همچنین کوچکترین سیاره در منظومه شمسی است. عطارد تنها طی 88 روز زمینی مدار سالانه خود را تکمیل می کند.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

عطارد سریع‌ترین سیاره در منظومه شمسی است و تنها طی 116 روز زمینی یک بار به دور خورشید گردش می کند.

سیاره زهره (ونوس) دارای اتمسفری ضخیم است که بیشتر از 96 درصد آن از دی اکسید کربن تشکیل شده است.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

ونوس یا زهره نام خود را از الهه عشق و زیبایی روم باستان گرفته و سیاره خواهر زمین نامیده می شود. از نظر اندازه و گرانش، زهره نزدیک‌ترین سیاره به سیاره زمین است.

حدود 71 درصد از سطح سیاره زمین با آب پوشیده شده است. زمین تنها سیاره در منظومه شمسی محسوب می شود که مقدار قابل اندازه گیری از آب را دارا است.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

سن سیاره زمین حدود 4.5 میلیارد سال ارزیابی شده است و از هسته ای آهنی سود می برد. حدود 78 درصد از اتمسفر این سیاره را نیتروژن تشکیل می دهد.

سیاره مریخ که به نام سیاره سرخ نیز شناخته می شود منزلگاه المپوس مونز، دومین کوه بلند شناخته شده در منظومه شمسی است. سرخ دیده شدن مریخ به واسطه تراکم بالای اکسید آهنی است که روی سطح آن یافت می شود.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

مریخ دارای دو ماه کوچک با شکل نامنظم به نام های «فوبوس» و «دیموس» است.

سیاره مشتری سومین شی درخشان در آسمان پس از ماه و زهره است و می تواند نور کافی برای سایه انداختن روی کره زمین را ایجاد کند.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

مشتری یک غول گازی است و بزرگترین سیاره در منظومه شمسی محسوب می شود و توفانی عظیم در آن گردش می کند. مشتری به واسطه لکه بزرگ سرخ خود که در حقیقت توفانی عظیم است، شهرت دارد.

سیاره کیوان به واسطه حلقه هایی که اطراف آن را فرا گرفته اند، مشهور است. این حلقه ها بیشتر از یخ، سنگ و غبار تشکیل شده اند. یک گردش کامل کیوان به دور خورشید حدود 29.5 سال زمینی طول می کشد.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

کیوان دارای 62 ماه شناخته شده است و یکی از آنها به اندازه ای بزرگ است که دارای اتمسفر مختص به خود است. این تنها نمونه در نوع خود در منظومه شمسی محسوب می شود.

اورانوس به عنوان یک غول یخی شناخته می شود و تنها سیاره در منظومه شمسی است که از نام یک خدای یونانی به جای یک نام رومی بهره می برد. اوانوس اندکی کمتر از 3 میلیارد مایل از خورشید فاصله دارد و حول یک محور موازی گردش می کند. این به معنای آن است که هر قطب اورانوس روزها و شب هایی که 42 سال زمینی طول می کشند را تجربه می کنند.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

از نظر فاصله، اورانوس هفتمین سیاره از خورشید محسوب می شود اما دارای سردترین اتمسفر با دمای منفی 350 درجه فارنهایت (176.7 درجه سلسیوس) است.

نپتون نام خود را از خدای دریا در روم باستان گرفته است و دورترین سیاره به خورشید محسوب می شود. نپتون در سال 1989 توسط کاوشگر فضایی ویجر 2 مشاهده شد. این کاوشگر فضایی 12 سال پیش از آن تاریخ توسط ناسا پرتاب شده بود.

حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی

نپتون نخستین سیاره ای بود که به واسطه پیش بینی های ریاضی به جای مشاهده مستقیم کشف شد. «الکسیس بووارد»، فضانورد، متوجه اختلافی در مدار اورانوس شد که خیلی زود با حضور نپتون توضیح داده شد.






طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: حقایقی جالب توجه درباره سیارات منظومه شمسی، منظومه شمسی،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 12 آذر 1394 توسط فرهاد داودوندی


بیش از ۶ دهه است که راه خود را به فضای بیرون زمین باز کرده‌ایم و در این مدت شاهد اتفاقاتی بودیم که بسیار ترسناک بوده و تار مویی تا وقوع یک فاجعه فاصله داشته‌اند.

هیجان فضانوردی تنها به پدیده‌های نادر و دیدن موارد جدید خلاصه نمی‌شود؛ بلکه اتفاقات عجیبی نیز در حین آن به وقوع می‌پیوندد که گاهی اوقات می‌تواند بسیار ترسناک نیز باشد. در ادامه با ما همراه باشید تا به بررسی ۵ مورد از این اتفاقات عجیب و ترسناک بپردازیم.

لوکا پارمیتانو که تا آستانه خفگی پیش رفت

بیش از ۶ دهه است که راه خود را به فضای بیرون زمین باز کرده‌ایم و در این مدت شاهد اتفاقاتی بودیم که بسیار ترسناک بوده و تار مویی تا وقوع یک فاجعه فاصله داشته‌اند. در ادامه به بررسی ۵ مورد از ترسناک‌ترین اتفاقات در تاریخ فضانوردی خواهیم پرداخت.

خارج از کنترل در مدار زمین

در ۱۶ مارس سال ۱۹۶۶، نیل آرمسترانگ به همراه دیوید اسکات در اولین تجربه‌ی فضانوردی خود در فضاپیمای جمینی ۸، که نسل پیشین آپولو نیز به شما می‌رفت، به فضا فرستاده شدند. هدف از این ماموریت، تمرین تکنیک‌های مختلف در مدار اطراف زمین بود. اما اندکی پس از شروع ماموریت، شرایط از روند پیش‌بینی شده خارج شد.

11

ساعاتی پس از ارسال به فضا، جمینی ۸ با دستگاهی به نام آگنا چفت شد و اولین چفت شدن موفق در فضا به وقوع پیوست. اما نیم ساعت پس از این اتفاق، هر دو دستگاه شروع به چرخش عجیبی کردند. آرمسترانگ که کنترل فضاپیما را بر عهده داشت توانست جیمنی ۸ را از آگنا جدا کند؛ اما اثرات چرخش همچنان پابرجا بود و فضاپیمای آن‌ها با سرعت یک دور در هر ثانیه می‌چرخید. اسکات با اتاق کنترل زمین ارتباط برقرار کرد و گفت:

ما با مشکلی جدی مواجه شده‌ایم. ما به طرز عجیبی در حال چرخش هستیم و به این دلیل خود را ازآگنا جدا کردیم.

در نهایت آرمسترانگ توانست این مشکل را پس از ۳۰ ثانیه و با استفاده از رانشگرهای فضاپیما حل کند. البته استفاده از این رانشگرها به معنای این بود که باید ماموریت دو روز زودتر از زمان مقرر به اتمام می‌رسید. آرمسترانگ و اسکات تنها ۱۱ ساعت پس از شروع ماموریت مراحل بازگشت را شروع کرده و در نهایت خود را درون اقیانوس آرام پرتاب کردند.

این واکنش آرمسترانگ در شرایط بحرانی بسیار حیاتی بود و باعث نجات جان آن‌ها شد. پس از این واقعه، آرمسترانگ در جولای سال ۱۹۶۹ به اولین فردی تبدیل شد که قدم بر روی ماه گذاشت. اسکات نیز در جریان ماموریت آپولو ۱۵ به ماه سفر کرد. نگاهی به گذشته نشان می‌دهد که اگر این دو از آن واقعه جان سالم به در نمی‌بردند، مسیر اتفاقات بسیار دگرگون می‌شد.

هفت دقیقه مرگبار فضاپیمای Curiosity

تا سال ۲۰۱۲ میلادی تمامی فرودها در مریخ توسط کیسه‌ی هوا انجام می‌شد. اما این روش با پرتاب فضاپیمای Curiosity تغییر کرد که تجربه‌ی اول آن برای افرادی که کنترل ماموریت را برعهده داشتند، بسیار ترسناک بود.

این فضاپیما بسیار بزرگ بود و برای فرود آوردن آن امکان استفاده از کیسه‌های هوا وجود نداشت؛ به این دلیل ناسا رو به استفاده از روشی جدید برای فرود آوردن Curisoity بر روی مریخ آورد. روش این گونه بود که پس از گذر فضاپیما از جو مریخ، چهار پیشران فعال می‌شدند و فضاپیما را به ۲۰ متری سطح مریخ می‌بردند. سپس فضاپیمای کوچک توسط کابلی به روی سطح مریخ فرود آورده می‌شد. این روش فروآمدن قبلا در هیچ جایی غیر از زمین انجام نگرفته بود.

زمان بین گذر از جو مریخ و فرو آمدن فضاپیما در حدود ۷ دقیقه بود. با توجه به تاخیر در ارتباط بین زمین و مریخ، مهندسان ناسا در زمین تصمیم گرفتند که سیستم را به حالت خودکار قرار داده و امیدوار باشند که به درستی عمل کند. ناسا این هفت دقیقه را هفت دقیقه‌ی مرگبار نامیده است.

خوشبختانه فرود آمدن خودکار با توجه به اینکه یکی از ترسناک‌ترین تصمیمات ناسا بود، بدون مشکل انجام شد. این فضاپیما امروزه نیز در سلامت کامل به سر می‌برد و فرود موفقیت‌آمیز آن باعث شده است تا متوجه شویم که زمانی مریخ، قابل سکونت بوده و دارای آب نیز بوده است.

ماموریت نحس آپولو ۱۳

13

آپولو ۱۳ قرار بود سومین گروه از انسان‌ها برای فرود آمدن بر فراز ماه را با خود حمل کند. به جز اشکالی کوچک در زمان پرتاب در روز ۱۱ آوریل سال ۱۹۷۰ میلادی، ماموریت برای سه فضانورد فضاپیما با نام‌های جان سویگرت، فرد هایز و جیمز لول، به خوبی پیش می‌رفت.

اما با گذشت ۵۵ ساعت از ماموریت در فاصله‌ی ۳۲۰ هزار کیلومتری زمین، در روز ۱۳ آوریل ۱۹۷۰، یکی از تانک‌های اکسیژن این فضاپیما منفجر شد. این گروه با مشکلی بزرگ با نام گرفتار شدن در فضا مواجه بودند. سویگرت در پیامی معروف به مرکز کنترل ماموریت این گونه پیغام داد:

ما اینجا به مشکل خورده‌ایم.

با از دست رفتن اکسیژن و الکتریسیته، این گروه مجبور به استفاده از اکسیژنی شدند که قرار بود زمان فرود از آن بهره ببرند. با این کار فرود آمدن منتفی شده بود. این گروه مجبور به چرخش به دور ماه بودند و نگرانی و اضطراب زیادی برای بازگشت به خانه‌ی خود داشتند.

تلاش‌های تیم آپولو ۱۳ و مهندسان ناسا نتیجه بخش بود و آپولو ۱۳ توانست در ۱۷ آوریل سال ۱۹۷۰ و پس از ۴ روز در اقیانوس آرام فرود بیاید. مدیر پرواز وقت، جرالد گریفین در این خصوص، بعدها این گونه سخن گفته است:

مدتی بعد از این واقعه به یادداشت‌های خود در آن زمان نگاه کرده و به مرور حادثه پرداختم. از یادداشت‌ها کاملا مشخص بود که استرس زیادی را متحمل شده بودم.

فضانوردی که خطر غرق شدن در فضا از بیخ گوش وی رد شد

در ۱۶ جولای سال ۲۰۱۳، فضانورد ایتالیایی، لوکا پارمیتانو، از ایستگاه فضایی بین‌المللی برای انجام یک گردش فضایی ساده بیرون آمد؛ اما این گردش ساده برای وی به یک اتفاق بسیار خطرناک تبدیل شد.

133

پارمیتانو ماموریت خود را با منجمی دیگر، کریس کاسیدی در ساعت ۱۵:۲۷ دقیقه آغاز کرد. هدف از این ماموریت آماده‌سازی ایستگاه برای ورود یک ماژول آزمایشگاهی چندمنظوره با نام نائوکا، بود.

یک ساعت و نه دقیقه پس از شروع این گردش فضایی، پارمیتانو اعلام کرد کلاه فضایی وی در حال پر شدن از آب است. آب شروع به بالا آمدن تا دماغ او کرده و نفس کشیدن برای وی بسیار دشوار شده بود.

پارمیتانو که دیدش توسط آب بسیار کم شده بود، از کابل ایمنی برای بازگشت به ایستگاه کمک گرفت. با کمک کاسیدی وی به ایستگاه بازگشت و عملیات احیا بر روی وی انجام شد. کاسیدی می‌گوید گوش‌های پارمیتانو پر از آب شده و او تا دم مرگ نیز پیش رفته بود.

بعدها مشخص شد که این مشکل در اثر ایراد پیدا کردن فیلتر بوجود آمده است. پس از این اتفاق کلاه‌های فضایی اصلاح شدند تا بار دیگر این اتفاق رخ ندهد.

زمانی که ایستگاه فضایی میر باید به سرعت تخلیه می‌شد

قبل از ایستگاه فضایی بین‌المللی، ایستگاه بزرگ ساخت مسکو، بزرگ‌ترین ایستگاه فضایی ساخت بشر بود. ایستگاه فضایی که از سال ۱۹۸۶ تا سال ۲۰۰۱ در فضا بود و در سال ۱۹۹۷ نزدیک بود که در طی یک اتفاقی عجیب از بین برود.

در آن زمان کیهان شناسان روسی، واسیلی سیبلیف و الکساندر لازوتکین و منجم آٰمریکایی مایکل فوآل، در حال کار بر روی ماموریتی مشترک بین روسیه و آمریکا بودند که در نهایت منجر به ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی نیز شد.

mir

در روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۹۷ روس‌ها برای آزمایش عملی بودن فرود به صورت دستی تصمیم به جدا کردن و بازنشاندن فضاپیمای باربری پراگرس کردند. سیبلیف، فضاپیما را کنترل می‌کرد، اما وی در تخمین سرعت مناسب اشتباه کرده بود و پراگرش به سرعت در حال حرکت به سمت میر بود. با این که سیستم ترمز فعال شده بود، اما به نظر می‌رسید توقف فضاپیما غیرممکن است.

پراگرس با برخورد به یکی از پنل‌های خورشیدی میر، سوراخی بزرگ در آن ایجاد کرده و این سوراخ باعث چرخش غیرقابل کنترل میر شده بود. فوآل به همراه دیگر افراد حاضر در تلاش برای بازگرداندن میر به حالت قابل کنترل بودند. جریان برق در حال افت بود و نشتی در جایی از ایستگاه وجود داشت که باید به سرعت جلوی آن گرفته می‌شد. باتری‌های یدکی نیز شاٰرژ خود را از دست داده بودند و ایستگاه فضایی تنها توسط نیروی خورشیدی انرژی خود را تامین می‌کرد. این اتفاق باعث شده بود که میر در زمان قرار گرفتن در بخش شب زمین، برق نداشته باشد.

در نهایت فوآل با همکاری روس‌ها و با استفاده از پیشران‌های موجود بر روی فضاپیمایی که روی ایستگاه فضایی وجود داشت، توانست میر را بار دیگر تحت کنترل درآورد. در حالی که به نظر می‌رسید ترک این ایستگاه فضایی اجتناب ناپذیر است، این گروه توانستند بار دیگر آن را تحت کنترل خود در آورند و پس از این اتفاق میر ۴ سال دیگر نیز به حیات خود ادامه داد.

منبع: زومیت






طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: وحشتناک‌ترین اتفاقات تاریخ فضانوردی،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 14 آبان 1394 توسط فرهاد داودوندی
همه چیز در مورد "بیگ بنگ"

از آن‌جا که ابزار و ادوات کنونی به اخترشناسان امکان این‌ که به زمان تولد جهان بازگردند را نمی‌دهند، بیشتر آن‌چه ما در مورد نظریه مه‌بانگ می‌دانیم نتیجه‌ی فرضیات و مدل‌های ریاضیاتی هستند.

نظریه مه‌بانگ یا بیگ بنگ توضیحی پیشتاز برای چگونگی آغاز جهان است. این نظریه را در ساده ترین حالت می‌توان این طور توصیف کرد: جهانی که ما می‌شناسیم از یک تکینگی کوچک آغاز شده است و در عرض ۱۳.۸ میلیارد سال گذشته انبساط یافته و حالت امروزی کیهان را به خود گرفته است.

مه‌بانگ

از آن‌جا که ابزار و ادوات کنونی به اخترشناسان امکان این‌ که به زمان تولد جهان بازگردند را نمی‌دهند، بیشتر آن‌چه ما در مورد نظریه مه‌بانگ می‌دانیم نتیجه‌ی فرضیات و مدل‌های ریاضیاتی هستند. با این حال، ستاره‌ شناسان می‌توانند «پژواک» انبساط را از طریق پدیده‌ای به نام تابش زمینه کیهانی ببینند.

عبارت «نظریه مه‌بانگ» قدمتی ده‌ها ساله در بین اخترفیزیکدانان دارد اما محبوبیت عمومی آن از سال ۲۰۰۷ که برنامه کمدی با همین نام از شبکه CBS پخش شد، ترویج پیدا کرد. برنامه مورد نظر داستان زندگی شخصی و کاری چند محقق (شامل یک اخترفیزیکدان) را دنبال می‌کند.

در لحظه اول تشکیل جهان، انبساط کیهانی با سرعتی بیشتر از سرعت نور رخ داده است. این ایده هیچ خللی در نظریه محدودیت سرعت انیشتین وارد نمی‌کند چرا که انیشتین بیان می‌دارد سرعت نور، بیشترین حد سرعت هر چیزی است که در کیهان حرکت می‌کند و این مورد شامل انبساط خود کیهان نمی‌تواند باشد.

لحظه اول و تولد نور

بر اساس تحقیقات ناسا، در لحظه اول آغاز جهان، دمای محیطی در حدود ۱۰ میلیارد درجه فارنهایت (۵.۵ میلیارد درجه سلسیوس) بوده است. کیهان شامل مجموعه‌ای از ذرات بنیادین مانند نوترون‌ها، الکترون‌ها و پروتون‌ها بوده است. همان طور که جهان سرد می‌شد، این عناصر دچار تلاشی یا ترکیب شدند.

سوپ اولیه غیر قابل رویت بوده است، زیرا نور قادر به عبور از درون آن نبوده است. ناسا در این رابطه اظهار داشته است:

الکترون‌های آزاد ممکن است سبب پراکندگی نور (فوتون‌ها) شده باشند؛ همانند پراکندگی نور خورشید در ابرها که توسط قطرات آب رخ می‌دهد.

اما با گذشت زمان، الکترون‌های آزاد با هسته جمع شدند و اتم‌های خنثی را به وجود آوردند. این رخداد به نور اجازه داد تا در زمانی در حدود ۳۸۰۰۰۰ سال بعد از مه‌بانگ شروع به درخشش کند.

نور اولیه که گاهی پس‌تاب مه‌بانگ نیز خوانده می‌شود با بیان صحیح تر، همان تابش زمینه کیهانی (CMB) است. این پدیده برای اولین بار در سال ۱۹۴۸ توسط رالف آلفر و دیگر دانشمندان پیش‌بینی شد، اما یافتنش، آن هم به طور تصادفی، ۲۰ سال دیگر زمان می‌طلبید.

در ۱۹۶۵ آرنو پنزیاس و رابرت ویلسون، از آزمایشگاه تلفن بل در مورای هیل در حال ساخت گیرنده‌ای رادیویی بودند که مشاهده کردند دمای گیرنده بیشتر از حد انتظارشان بالا می‌رود. ابتدا آن‌ها گمان کردند این به هم ریختگی به خاطر کبوترها و مدفوع آن‌ها است. اما حتی پس از پاک کردن گیرنده و کشتن کبوترهایی که می‌خواستند گیرنده را آشیانه خود کنند، همچنان این اتفاق رخ می‌داد.

در همان زمان، تیمی تحقیقاتی در دانشگاه پرینستون (به رهبری رابرت دیک) که سعی در یافتن مدارکی دال بر وجود CMB داشتند؛ دریافتند که پنزیاس و ویلسون به طور اتفاقی به این تابش دست یافته‌اند. هر دو تیم مقاله شان را در مجله اخترفیزیک در سال ۱۹۶۵ چاپ کردند.

شناسایی سن جهان

تابش زمینه کیهانی در بسیاری از ماموریت‌ها مشاهده شده است. یکی از شناخته شده ترین موارد ماموریت‌های این‌چنینی مربوط می‌شود به ماهواره کاوشگر تابش زمینه کیهانی ناسا (COBE) که آسمان را در دهه ۱۹۹۰ رصد می‌کرد.

ماموریت‌های متعدد دیگری قدم در مسیر COBE قرار دادند مانند: آزمایشات بومرنگ BOOMERanG (مشاهدات میلیمتریک پرتوهای فراکهکشانی و ژئوفیزیک از طریق بالون)، کاوشگر آنیزوتروپی میکروویو ویلکینسون ناسا (WMAP) و ماهواره پلانک آژانس فضایی اروپا.

رصدهای ماهواره پلانک در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، این اطلاعات با جزییات بسیار خوبی تابش کیهانی را تصویر کرده و مشخص ساختند جهان از آن چه قبلا تصور می‌شد (۱۳.۷ میلیارد سال) سن بیشتری دارد (۱۳.۸۲ میلیارد سال).

اما از طرفی نقشه‌های حاصل موارد مبهم جدیدی را ایجاد کردند، مانند این که چرا نیمکره جنوبی کمی قرمزتر (گرم‌تر) از نیمکره شمالی است؟ در حالی که نظریه مه‌بانگ بیان می‌دارد که تابش زمینه کیهانی باید تقریبا مشابه باشد و اهمیتی ندارد از کجا بدان نگریسته شود.

همچنین آزمایشات بر روی تابش زمینه کیهانی سرنخ‌هایی به دانشمندان در مورد ترکیب جهان داده است. محققان گمان می‌کنند بیشتر کیهان از ماده و انرژی‌ای ساخته شده است که با ابزار مرسوم و کنونی قابل شناسایی نیست و عبارات ماده تاریک و انرژی تاریک نیز از همین‌جا منشا گرفته‌اند. تنها ۵ درصد از جهان از موادی مانند سیارات، ستاره‌ها و کهکشان‌ها تشکیل شده است.

کیهان نه تنها انبساط پیدا می‌کند بلکه به موازات آن، سریع‌تر نیز می‌شود. این مساله بدین معنا است که زمانی می‌رسد که دیگر هیچ کسی قادر به دنبال کردن و رصد دیگر کهکشان‌ها، از زمین یا نقاط دیگری در کهکشان خودمان، نخواهد بود.


universe timeline


مجادلات بر سر امواج گرانشی

از هنگامی که اخترشناسان قادر به تماشای آغاز جهان شدند، آنان همچنین به جستجوی مدارکی دال بر انبساط سریع کیهان پرداختند. بر طبق نظریات در لحظه اول تشکیل جهان، انبساط کیهانی با سرعتی بیشتر از سرعت نور رخ داده است. که البته این ایده هیچ خللی در نظریه محدودیت سرعت انیشتین وارد نمی‌کند چرا که انیشتین بیان می‌دارد سرعت نور، بیشترین حد سرعت هر چیزی است که در کیهان حرکت می‌کند و این مورد شامل انبساط خود کیهان نمی‌تواند باشد.

در سال ۲۰۱۴، اختر شناسان اعلام کردند توانسته‌اند به شواهدی از تابش زمینه کیهانی مربوط به حالت B که نوعی قطبش در نتیحه انبساط جهان و تولید امواج گرانشی است، دست یابند. تیم محققین این مدارک را به وسیله‌ی تلسکوپی در قطب جنوب به نام «تصویر‌برداری زمینه ی قطبش فراکهکشانی کیهان» (BICEP2) تهیه کردند.

جان کوواچ محقق ارشد مرکز اخترفیزیک هاروارد اسمیتسونین در مارچ ۲۰۱۴ اعلام کرد:

ما بسیار مطمئنیم سیگنالی که دیده‌ایم واقعی است و در آسمان وجود دارد.

در ماه ژوئن، همان تیم تحقیقاتی اعلام کرد یافته‌هایشان ممکن است به واسطه قرارگیری غبار کهکشانی در مسیر میدان دیدشان تغییر کرده باشند.

کوواچ در کنفرانسی مطبوعاتی اعلام کرد:

نتایج اصلی تغییری نکرده است؛ ما اطمینان بالایی به نتایجمان داریم. اما اطلاعات جدیدی که از ماهواره پلانک به دست آمده است نشان می‌دهد در مورد غبار، پیش‌بینی‌های قبلی بسیار کمتر از واقع بوده‌اند.

نتایج حاصل از رصدهای ماهواره پلانک در ماه سپتامبر به صورت آنلاین در اختیار قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۱۵، محققان هر دو تیم که به صورت مشترک کار می‌کردند تایید کردند که بیشتر سیگنال دریافتی از Bicep، اگر نگوییم کل آن، تنها غبار ستاره‌ای بوده است.

انبساط سریع‌تر، تعدد کهکشانی و ترسیم آغاز

کیهان نه تنها انبساط پیدا می‌کند بلکه به موازات آن، سریع‌تر نیز می‌شود. این مساله بدین معنا است که زمانی می‌رسد که دیگر هیچ کسی قادر به دنبال کردن و رصد دیگر کهکشان‌ها، از زمین یا نقاط دیگری در کهکشان خودمان، نخواهد بود.

در مدل «چند جهانی»، جهان‌های متعدد به مانند حباب‌هایی که در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. در اولین رخداد بزرگ تورم، بخش‌های متفاوتی از فضا-زمان با نرخ‌هایی متفاوت رشد کردند، که ممکن است منجر به ایجاد بخش‌های متفاوت، جهان‌های متفاوت، با احتمال بالقوه‌ی قوانین متفاوت فیزیک شده باشد.

اخترشناس دانشگاه هاروارد آوی لویب می‌گوید:

ما می‌بینیم که کهکشان‌های دوردست از ما فاصله می‌گیرند، اما سرعت آن‌ها متناسب با زمان در حال افزایش است. در نتیجه، اگر به اندازه کافی صبر کنید، نهایتا خواهید دید که کهکشانی در دوردست به سرعت نور خواهد رسید. معنای این رخداد این است که دیگر حتی نور نیز قادر نخواهد بود فاصله‌ی حاصل شده بین ما و آن کهکشان را پل بزند و ارتباطی برقرار کند. هنگامی که کهکشان مورد نظر نسبت به ما با سرعتی بیشتر از سرعت نور حرکت کند، دیگر راهی برای موجودات فرازمینی در آن کهکشان وجود ندارد که بتوانند از طریق آن با ما ارتباط برقرار کنند یا سیگنالی ارسال کنند که به ما برسد.

بعضی فیزیکدانان همچنین پیشنهاد می‌دهند این جهانی که ما آن را تجربه می‌کنیم تنها یکی از تعداد بسیاری است. در مدل «چند جهانی»، جهان‌های متعدد در کنار یکدیگر وجود دارند، به مانند حباب‌هایی که در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. این نظریه پیشنهاد می‌دهد که در اولین رخداد بزرگ تورم، بخش‌های متفاوتی از فضا-زمان با نرخ‌هایی متفاوت رشد کردند، که ممکن است منجر به ایجاد بخش‌های متفاوت، جهان‌های متفاوت، با احتمال بالقوه‌ی قوانین متفاوت فیزیک شده باشد.

آلن گاث فیزیکدان نظری از دانشگاه MIT در کنفرانسی مربوط به اکتشاف امواج گرانشی در مارچ ۲۰۱۴ گفت:

سخت است بتوان مدل‌هایی از انبساط ساخت که منجر به چندجهانی نشوند. غیرممکن نیست و در نتیجه من فکر میکنم هنوز به انجام تحقیقات بیشتری نیاز است. اما بیشتر مدل‌ها منتج به چندجهانی می‌شوند و مدارک موجود در تایید انبساط، ما را به این سمت هدایت میکنند که ایده چندجهانی را جدی بگیریم.

جهانی که ما می‌شناسیم چگونه شکل گرفته است؟ ممکن است در نتیجه شناخت وآگاهی ما نسبت به این مساله، این ایده حاصل شود که مه‌بانگ اولین دوره انبساطی نبوده است که جهان تجربه کرده است. بعضی دانشمندان بر این عقیده‌اند که ما در کیهانی زندگی می‌کنیم که چرخه‌های منظم انبساط و فروکش در آن صورت می‌گیرد و تنها اتفاقی که برای ما افتاده است، این است که در یکی از این فازها زندگی کنیم.

منبع: زومیت




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: همه چیز در مورد "بیگ بنگ"، بیگ بنگ، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین سایت شخصی ایران، پربیننده ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 12 مهر 1394 توسط فرهاد داودوندی
نگرانی استیون هاوکینگ

 از فتح زمین به دست موجودات فضایی


اگر با موجودات فضایی در زمین روبرو شویم، احتمالا نتیجه این برخورد مشابه نتیجه برخورد کریستف کلمب با بومیان قاره آمریکا خواهد بود. نتیجه برخورد کلمب با بومیان قاره آمریکا برای بومیان چندان خوب نبود.
استفان هاوکینگ فیزیکدان و کیهان شناس سرشناس بریتانیایی از فتح زمین به دست فضایی ها ابراز نگرانی کرد.نگرانی

به گزارش عصرایران به نقل از سی ان ان هاوکنیگ در مصاحبه با روزنامه " ال پاییس" اسپانیا با اشاره به اینکه تردیدی ندارد موجودات فضایی وجود دارند، گفت :" اگر با موجودات فضایی در زمین روبرو شویم، احتمالا نتیجه این برخورد مشابه نتیجه برخورد کریستف کلمب با بومیان قاره آمریکا خواهد بود. نتیجه برخورد کلمب با بومیان قاره آمریکا برای بومیان چندان خوب نبود."

هاوکینک 74 ساله در ادامه گفت از نظر او امکان وجود موجودات پیشرفته فضایی و تلاش آنها برای به دست گرفتن دیگر سیارات به منظور استثمار منابع آن، بعید نیست.

هاوکینگ با تاکید درباره اینکه تردیدی ندارد موجودات فضایی وجود دارند و اینکه انسان در کره زمین تنها نیست، افزود آینده نسل بشر تا حدود زیادی بسته به کشف یک سیاره جدید و نقل مکان به آنجا است.

او گفت:" خطر نابودی زمین روز به روز افزایش می یابد. به همین دلیل من موضوع سفر فضایی به دیگر کرات و سیارات را بسیار مهم می دانم.

هاوکینگ تاکید کرد:" برای مغز ریاضی من فکر کردن در مورد بیگانگان فضایی کاملا منطقی است. چالش واقعی این است که ما روی این موضوع کار و مطالعه کنیم که بیگانگان فضایی  احتمالا دارای چه مشخصاتی هستند.

هاوکینگ از سال 2010 بارها نگرانی خود درباره احتمال حمله بیگانگان فضایی به زمین و نابودی سیاره زمین را تکرار کرده است. یکی از پروژه های مورد علاقه هاوکینگ مطالعه روی موضوع احتمال وجود موجودات بیگانه در دیگر کرات و سیارات است.

در همین راستا هاوکینگ اخیرا با یک میلیاردر روسی به نام " یوری میلنر" پروژه ای 100 میلیون دلاری به منظور بررسی احتمال زندگی فرا زمینی آغازکرده است.

این پروژه بزرگ ترین پروژه در دست مطالعه بشر برای مطالعه امکان وجود موجودات فرازمینی است.




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: نگرانی استیون هاوکینگ از فتح زمین به دست موجودات فضایی،  
نوشته شده در تاریخ شنبه 11 مهر 1394 توسط فرهاد داودوندی
آیا آدم فضایی ها وجود دارند؟


از زمان آغاز ماموریت کپلر در سال 2009، دانشمندان دریافته اند که میلیون ها سیاره به دور ستاره خود در حال گردش هستند. اما این یافته ها به ارائه پاسخ درباره یکی از بزرگترین پرسش های نوع بشر یعنی "چرا کسی تاکنون با ما تماسی برقرار نکرده است؟" کمکی نکرده است.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - به گفته یکی از دانشمندان مطرح ناسا که پژوهش های وی منجر به کشف سیارات جدید شده است هیچ نشانه ای از حیات فرازمینی و بیگانگان وجود ندارد و ما احتمالا در کهکشان خود تنها هستیم. به گفته "ویلیام بروکی"، پژوهشگر ارشد ماموریت کپلر ناسا، نشانه های موجود به فقدان حیات در خارج از جهان ما اشاره دارند.

آیا بیگانگان فضایی وجود دارند؟

به گزارش "گروه علم و فناوری" عصرایران، از زمان آغاز ماموریت کپلر در سال 2009، دانشمندان دریافته اند که میلیون ها سیاره به دور ستاره خود در حال گردش هستند. اما این یافته ها به ارائه پاسخ درباره یکی از بزرگترین پرسش های نوع بشر یعنی "چرا کسی تاکنون با ما تماسی برقرار نکرده است؟" کمکی نکرده است.

ویلیام بروکی که فعالیت خود را از سال 1962 در ناسا آغاز کرده است، پنج شنبه گذشته جایزه شاو در ستاره شناسی را برای فعالیت در ماموریت کپلر که به کشف بیش از یک هزار سیاره تایید شده و 3,600 نامزد سیاره ای خارج از منظومه شمسی منجر شده است، دریافت کرد. این جایزه معتبر به افرادی که به پیشرفت های مهم در پژوهش های دانشگاهی و علمی دست یافته اند و یافته های آنها تاثیر عمیقی بر حوزه فعالیت خود به همراه داشته است، اعطا می شود.

بروکی که در طراحی سپر حرارتی محافظ فضانوردانی که در سال 1962 روی ماه فرود آمدند نقش داشته است، قصد دارد 100 هزار دلار از جایزه خود را برای مقابله با تغییرات اقلیمی هزینه کرده و بخش دیگری از آن را به بنیاد ALS اهدا کند.

آیا بیگانگان فضایی وجود دارند؟

ویلیام بروکی بخش بزرگی از زندگی کاری خود را صرف جستجو و یافتن دنیاهای دیگر کرده است و در این مسیر آن چه متوجه شده اهمیت حفاظت از کره زمین بوده است. به گفته وی، ما می توانیم دنیاهای دیگر را شناسایی کنیم اما نمی توانیم به آنها سفر کنیم. آینده ما در کره زمین رقم خواهد خورد و باید تلاش های خود را در راستای حصول اطمینان از سلامت آب و هوای آن برای سکونت انسان بیش از پیش افزایش دهیم.






طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: آیا آدم فضایی ها وجود دارند؟، بیگانگان فضایی، آدم فضایی،  
نوشته شده در تاریخ شنبه 4 مهر 1394 توسط فرهاد داودوندی





روز اول مهر 1385


خانم انوشه انصاری

 

نامه انجمن نجوم بروجرد ( فرهاد داودوندی)

 

 را در فضا بر روی وبلاگ شخصی خودش گذاشت


این نامه همزمان با ورود فضاپیمای سرکار خانم انوشه انصاری اولین گردشگر تاریخ فضانوردی، در سپیده دم روز اول مهر ماه 1385 به فضای شهرستان بروجرد با حضور علاقمندان نجوم توسط اینجانب فرهاد داودوندی برای ایشان ارسال گردید که به عنوان یکی از اولین نامه های اینترنتی در فضای بیکران به رویت خانم انوشه انصاری رسید و بلافاصله نیز، ایشان محبت نموده و در وبلاگ شخصی خود که از فضا به روز می شد ، این نامه را برای بازدید میلیونها علاقمند به فضا و فضانوردی در سراسر جهان ثبت نمود.”

 

بنام خدا

با سلام و درود بیکران


  
    
سرکار خانم انوشه انصاری


 مطمئنا دختر بچه ای که در زمان خردسالی همه روزه نگاه به آسمانها می نمود و در دل آرزو داشت که روزی فضانورد گردد و شاید در همان ایام کودکی در اولین روز مهر ماه برای رفتن به مدرسه بی تاب بود و شاید هم در حالیکه گوشه ای از دامن مادر را در دست کوچک خود فشرده بود و نمی خواست برای لحظاتی از مادر جدا بگردد و حضور در منزل را به مدرسه رفتن ترجیح می داد!

 

 هیچگاه فکر نمی کرد که چندین سال بعد آرزوهایش تحقق خواهد پذیرفت و از عجائب جهان هستی ما اینکه، در اولین ساعات صبح گاهی روزاول مهر ماه 1385 که صد ها هزار نفر کودک خردسال ایرانی با نام و یاد خدا آماده می شدند که برای اولین بار در زندگی شان مدرسه و کسب علم را تجربه کنند!


همان دختر بچه کوچک داستان ما که اینک نام بلند آوازه اش برای همیشه در تاریخ فضانوردی جهان ثبت می گردید با نام زیبای انوشه انصاری با فضاپیمائی که همیشه آرزوی آن را داشت بر فرازکره زمین و کشور زادگاه خود و آبا و اجدادیش به پرواز در آید در حالیکه هزاران هزار چشم شب نخفته فقط به این فکر می کردند که اگر شده برای لحظاتی هر چند کوتاه شاهد عبور فضاپیمائی باشند که دختر بچه دیروزی و دانشمند بزرگ علم فضانوردی امروز را در خود جای داده بود را بنگرند!

 

 حتما از اینکه ممکن است صدها نفر از همین خردسالان هموطن تو که بعد از ناپدید شدن فضاپیمای تو در آن صبحگاه، از دید همه در افق دور دست! سالیان بعد راه تو را ادامه بدهند بر خود بالیده ای و مطمئنا از اینکه در فضای بیکران کشور خود از آن بالا شاهد زیبائیهای فوق العاده اش بوده ای نزد بقیه سرنشینان فضاپیما احساس خوشحالی مضاعف نموده ای.

 

 لذا به جا می باشد که در این لحظه از جانب گروه کثیری از علاقمندان به علوم نجوم و فضانوردی در شهرستان بسیار زیبای بروجرد که برای لحظات کوتاهی از فضای زیبا و فوق العاده آن عبور نمودی از خداوند بزرگ خواهان موفقیت های بعدی تو باشیم

.

 با سپاس و بدرود


فرهاد داودوندی  مسوول انجمن نجوم بروجرد

اول مهر 1385







طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: خانم انوشه انصاری نامه انجمن نجوم بروجرد ( فرهاد داودوندی) را در فضا بر روی وبلاگ شخصی گذاشت، انوشه انصاری، روز اول مهر 1385 خانم انوشه انصاری نامه انجمن نجوم بروجرد ( فرهاد داودوندی) را در فضا بر روی وبلاگ شخصی خودش گذاشت، انجمن نجوم بروجرد،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 31 شهریور 1394 توسط فرهاد داودوندی






 

برملا شدن راز ۵۲ ساله


والنتینا تراشکووا نخستین زن فضانورد روس

 

ایسنا نوشت: دکتر والنتینا تراشکووا، نخستین زن روسی در فضا در نمایشگاه جدیدی در لندن اعلام کرده که در سفر خود به فضا در عصر شوروی سابق، مسواکش را در زمین جا گذاشته بود و این فراموشکاری را سازمان فضایی شوروی سابق سالها به عنوان راز نگه داشت.

گاهی اوقات این امر اتفاق می‌افتد که با ترک خانه به سمت مقصدی تفریحی یا کاری متوجه می‌شوید مسواک خود را جا گذاشته‌اید که اغلب این مشکل با مراجعه به یک سوپرمارکت یا داروخانه در مقصد حل می‌شود، اما چنین امکانی در فضا وجود ندارد.

تراشکووا نخستین زن فضانوردی بود که در سال 1963 به تنهایی در یک ماموریت سرنشین‌دار شرکت کرده، و در فاصله 231 کیلومتری از زمین متوجه شده بود که یکی از ابزار حیاتی تدارکاتش یعنی مسواک را در زمین جا گذاشته است.


وی طی اقامت سه روزه خود در مدار، از لایه‌های جو زمین و ماه تصویربرداری کرده و بر تاثیرات سفر فضایی بر بدن انسان نظارت کرده بود.

تراشکووا در یک سخنرانی در موزه علوم لندن و در زمان برپایی نمایشگاه جدید «فضانوردان: تولد عصر جدید فضا» گفت که چگونه آژانس فضایی شوروی به بیشتر چیزها توجه کرده اما فراموش کرده بود که مسواک وی را بسته‌بندی کند.

این فضانورد 78 ساله گفت: متاسفانه این یک حقیقت است اما من مانند هر زن دیگری بسیار مدبر هستم و خمیردندان، دست خودم و آب را در فضا به همراه داشتم.

وی همچنین اظهار کرد که چگونه پس از ورود به مدار متوجه شده بود که فضاپیمایش یعنی ووستوک 6 در برنامه کنترل خود ایراد داشت و بجای فرود، صعود می‌کرد. اما این مساله پس از تماس با کنترل زمینی اصلاح شد.


اما شوروی سابق در دهه 1960 در جایگاهی نبود که چنین اشتباهاتی را بویژه در بحبوحه رقابت فضایی با آمریکا بپذیرد. از این رو از تراشکووا خواسته شد تا این اشتباه را به عنوان یک راز تا چندین دهه با خود حفظ کند.

تراشکووا که یک چترباز مشتاق و یک کارگر کارخانه نساجی بود، در سن 26 سالگی از پایگاه بایکنور توسط یک موشک تقویت‌کننده R-7 به فضا سفر کرددوربین‌های تلویزیونی در داخل فضاپیما به ارائه تصاویر زنده از صعود تراشکووا به فضا و صحبت‌های وی با نیکیتا خروشچف، نخست وزیر وقت شوروی در تلویزیون دولتی می‌پرداختند.

تمایل شوروی برای اعزام یک زن به فضا در خاطرات ژنرال کتمامی، رئیس برنامه آموزش فضانوردان روسیه آمده که نوشته است: نباید تحت هیچ شرایطی یک زن آمریکایی عنوان نخستین زن را در فضا بدست بیاورد. این توهینی به زنان شوروی خواهد بود.

در نهایت شوروی 20 سال زودتر توانست بر آمریکا پیروز شود

تراشکووا در زمان پرتاب فریاد زد: ای آسمان، کلاهت را به نشانه احترام از سرت بردار، من برای دیدنت می‌آیم!

نمایشگاه جدید موزه علوم لندن که از 18 سپتامبر تا ماه مارس ادامه دارد، شامل فضاپیمای ووستوک 6 است که همچنان به رنگ قهوه‌ای بوده و آسیب‌های ناشی از ورود به جو با سرعت 27 هزار کیلومتر در ساعت همچنان روی آن وجود داردتراشکووا در زمان فرود از فضاپیما در فاصله ایمن به بیرون پرتاب شده و با چتر نجات فرود آمده بود.

از دیگر اشیای به نمایش در آمده در این نمایشگاه می‌توان به فرودگر ماه LK-3 با پنج متر ارتفاع اشاره کرد که تا سال 1989 مخفی نگه داشته شده بود. همچنین در این نمایشگاه یک صندلی پرتاب و لباس ایمنی سگ، یک توالت فضایی، دوش و یخچال و همچنین یک مانکن از یوری گاگارین به نمایش در آمده که برای آزمایش تاثیرات تابش روی ماه به پرواز درآمده بود.





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: برملا شدن راز ۵۲ ساله والنتینا تراشکووا نخستین زن فضانورد روس، والنتینا تراشکووا، نخستین زن فضانورد، روس، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 30 شهریور 1394 توسط فرهاد داودوندی
اشیایی آشنا و جالب در فضا


از مردی در ماه تا خدایان یونانی در میان ستارگان، انسان دیر زمانی است که اشکال آشنا را در آسمان ها کشف می کند.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - از مردی در ماه تا خدایان یونانی در میان ستارگان، انسان دیر زمانی است که اشکال آشنا را در آسمان ها کشف می کند. پدیده مشاهده الگوهایی که وجود ندارند به نام پریدولیا (Pareidolia) شناخته می شود و به طور کامل جنبه روانی دارد. در ادامه با برخی از بهترین نمونه های فضایی در این زمینه که توسط قدرتمندترین تلسکوپ ها و کاوشگرهای ساخت بشر ثبت شده اند، بیشتر آشنا می شویم.

اشیایی آشنا در فضا!

سحابی بسیار زیبای پروانه ای توسط یک ستاره در حال مرگ فوق العاده داغ شکل گرفت. این تصویر توسط تلسکوپ هابل در سال 2009 ثبت شد.


اشیایی آشنا در فضا!

هنگامی که فضاپیمای وایکینگ 1 ناسا در سال 1976 به دور مریخ گردش می کرد این تصویر غیر معمول که شبیه چهره انسان به نظر می رسد را در منطقه ای از سیاره سرخ به نام سایدونیا ثبت کرد.


اشیایی آشنا در فضا!

در سال های 1998 و 2001 نقشه بردار جهانی مریخ ناسا بار دیگر از منطقه سایدونیا عبور کرد و با ثبت تصاویری واضح‌تر مشخص شد آن چهره انسانی چیزی جز اشکال طبیعی زمین سیاره سرخ نبوده است.


اشیایی آشنا در فضا!

دوستداران موجودات فضایی آن چه را که شبیه به یک خرچنگ به نظر می رسد را در تصویر ثبت شده توسط کاوشگر کنجکاوی ناسا کشف کردند که البته چیزی جز صخره ای سنگی نبوده است.


اشیایی آشنا در فضا!

در سال 2013، بار دیگر دوستداران موجودات فضایی یک موش صحرایی را در تصویر گرفته شده توسط کاوشگر کنجکاوی یافتند که یک تخته سنگ دیگر بود.


اشیایی آشنا در فضا!

به اعتقاد ناسا این تصویر شبیه دست خدا به نظر می رسد. این تصویر که توسط تلسکوپ طیف سنجی هسته ای ناسا (آبی) و رصدخانه پرتو اکس چاندرا (سبز و قرمز) گرفته شده ابری از مواد به جا مانده از انفجار یک ستاره است.


اشیایی آشنا در فضا!

هنگامی که کاوشگر ناسا ارسال تصاویر از پلوتو را در ماه ژوییه آغاز کرد شکلی قلب گونه روی سطح سیاره توجهات را به سوی خود جلب کرد که می تواند مخلوطی از یخ های متان و نیتروژن باشد.


اشیایی آشنا در فضا!

فضاپیمای MRO ناسا این تصویر با شکلی قلب گونه را در ماه می 2010 در ترای عرب ثبت کرد.


اشیایی آشنا در فضا!

میکی ماوس طی سال 2012 در عطارد کشف شد که از سه چاله تو خالی شکل گرفته است.


اشیایی آشنا در فضا!

تلسکوپ هابل این تصویر زیبا از یک سحابی که شبیه چشم گربه به نظر می رسد را ثبت کرده است.


اشیایی آشنا در فضا!

تلسکوپ فضایی هابل این تصویر رنگارنگ را از سحابی کله اسبی در صورت فلکی شکارچی در سال 2013 ثبت کرده است. همانند سحابی های دیگر این نمونه نیز از گرد و غبار و گاز شکل گرفته است.


اشیایی آشنا در فضا!

این سحابی سیاره ای جوان در فاصله هشت هزار سال نوری شبیه یک ساعت شنی به نظر می رسد.


اشیایی آشنا در فضا!

در این تصویر لبخند شرورانه خورشید همانند یک فانوس کدو حلوایی هالووینی ثبت شده است. این تصویر توسط رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا در سال گذشته ثبت شد. چشمان و لبخند از شعله های قدرتمند روی سطح خورشید شکل گرفته اند.


اشیایی آشنا در فضا!

فضاپیمای کاسینی این تصویر موزاییکی را در سیزدهم فوریه 2010 از قمر زحل به نام میماس ثبت کرد که شبیه "ستاره مرگ" در فیلم "جنگ ستارگان" به نظر می رسد.


اشیایی آشنا در فضا!

این تصویر در سال 2008 توسط تلسکوپ هابل از کهکشان کلاه مکزیکی ثبت شد.


اشیایی آشنا در فضا!

مردی در ماه شاید آشناترین شکلی باشد که در فضا وجود دارد. برخی از مردم مشاهده خرگوش و اشکال دیگر را نیز گزارش کرده اند. مناطق تاریک کره ماه به واسطه فوران های آتشفشانی شکل گرفته اند و مناطق روشن‌تر ارتفاعات ماه هستند.





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: اشیایی آشنا و جالب در فضا، ستارگان، انسان،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 23 شهریور 1394 توسط فرهاد داودوندی

10 اختراع برتر ناسا

در اوایل دهه 60 چارلز یوست، مهندس هوانوردی سیستمی را طراحی کرد تا فرود بدون نقص ماژول فرماندهی آپولو و سرنشینان آن را تضمین کند. چهار سال بعد، مرکز تحقیقات آمس ناسا از این ایده در طراحی صندلی هواپیما بهره گرفت.

ناسا، سازمان ملی هوافضای آمریکا، اجرای برنامه‌های فضایی غیرنظامی این کشور را به‌عهده دارد. جمع کثیری از نخبگان علمی در رشته‌های مختلف از نجوم، فیزیک و شیمی گرفته تا زیست‌شناسی و علم مواد در این مجموعه فعالیت می‌کنند و از زمان تاسیس آن در سال 1958 توانسته‌اند به پیشرفت‌های شگرفی دست یابند که از جمله آنها می‌توان به اعزام انسان به ماه و کاوش بر سطح مریخ با ابزارهای خودکار بدون سرنشین اشاره کرد.

اما از آنجا که فقط بخش کوچکی از اختراعات این مجموعه برای ساکنان زمین کاربردی است، ناسا تصمیم گرفت با......................

متن کامل در ادامه مطلب



ادامه مطلب

طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: متن کامل در ادامه مطلب، 10 اختراع برتر ناسا، اختراع، ناسا،  
نوشته شده در تاریخ شنبه 14 شهریور 1394 توسط فرهاد داودوندی


با چه مقدار آب

می توان خورشید را خاموش کرد؟



هیدروژن چیزی است که خورشید به عنوان سوخت استفاده می کند، در نتیجه اگر هیدروژن بیشتری به آن بدهید تنها بزرگتر و داغ‌تر می شود.

عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور - شاید برای شما نیز این پرسش مطرح شده باشد که چه میزان آب می تواند خورشید را خاموش کند؟! خوشبختانه خورشید نیازی به خاموش کردن ندارد اما چه اتفاقی رخ خواهد داد اگر با مقدار فوق العاده زیادی آب تلاش کنید تا این ستاره درخشان را خاموش کنید؟

به گزارش "گروه علم و فناوری" عصرایران، پرسش مطرح شده در بالا چندان منطقی نیست. آتش یک واکنش شیمیایی است که طی آن گرما به واسطه اکسید شدن ماده آزاد می شود و اگر اکسیژن به آتش نرسد، خاموش می شود. در فضا اکسیژنی وجود ندارد و با محیط خلا مواجه هستیم.

خورشید شگفت انگیز ما چیز کاملا متفاوتی است. در حقیقت، خورشید یک واکنش همجوشی هسته ای را شامل می شود که اتم های هیدروژن را زیر دما و فشار بسیار زیاد در هسته خود به هلیوم تبدیل می کند. این ستاره دوست داشتنی نیازی به اکسیژن برای تولید انرژی ندارد و سوخت مورد نیازش را درون خود تولید می کند.

اما بگذارید به پرسش ابتدایی خود باز گردیم که چه اتفاقی خواهد افتاد اگر مقادیر چشمگیری آب را روی خورشید بریزیم؟ هیدروژن چیزی است که خورشید به عنوان سوخت استفاده می کند، در نتیجه اگر هیدروژن بیشتری به آن بدهید تنها بزرگتر و داغ‌تر می شود.

اکسیژن یکی از محصولات جانبی همجوشی است. در حال حاضر، خورشید هیدروژن را با استفاده از واکنش همجوشی پروتون-پروتون به هلیوم تبدیل می کند. اما واکنش دیگری نیز رخ می دهد که به نام واکنش کربن-نیتروژن-اکسیژن (CNO) شناخته می شود. تنها 0.8 درصد واکنش های همجوشی خورشید از این طریق صورت می گیرد.

اگر خورشید را با اکسیژن بیشتری از طریق آب تغذیه کنید، واکنش CNO بیشتری نیز صورت می گیرد. در نتیجه اگر آب بسیار زیادی روی خورشید بریزید تنها آن را بزرگتر و داغ‌تر می سازید. ستاره های بزرگتر و داغ‌تر نیز مدت زمان کوتاه‌تری را پیش از مرگ خود سپری می کنند. بزرگترین ستاره ها تنها چند میلیون سال دوام می آورند و پس از آن به سوپر نوا یا اَبَر نو اختر تبدیل می شوند. پس اگر قصد نابود کردن خورشید را در سر می پروانید و قصد انجام یک بازی به واقع طولانی را دارید، این مسیر منطقی و عملی به نظر می رسد.

هیچ میزان آبی نمی تواند خورشید را خاموش کند و تنها موجب انفجار آن می شود، اما اگر توانایی این را داشته باشید تا آب را با سرعتی تقریبا برابر با سرعت نور اسپری کنید احتمالا می توانید این ستاره زندگی بخش را خاموش کرده و جهان ما را منجمد کنید!




طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: با چه مقدار آب می توان خورشید را خاموش کرد؟،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 10 شهریور 1394 توسط فرهاد داودوندی




سپاس از آقا رضا بیننده عزیز سایت

تیم المپیاد نجوم ایران، قهرمان جهان شد


تیم ملی المپیاد دانش‌آموزی نجوم و اختر فیزیک جمهوری اسلامی ایران موفق به کسب مقام قهرمانی جهان در نهمین المپیاد جهانی نجوم و اختر فیزیک شد.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، دانش‌پژوهان المپیاد نجوم ایران در نهمین المپیاد جهانی نجوم و اخترفیزیک، با کسب سه مدال طلا، چهار مدال نقره و سه مدال برنز به مقام قهرمانی جهان دست یافتند.

در این دوره از مسابقات که از چهارم تا ۱۳ مردادماه با شرکت ۴۱ کشور جهان در اندونزی برگزار شد، آرمان وثیق زاده انصاری، فاطمه زرگرباشی، علی زارع به مدال طلا، سعید حجتی نژاد، سید مرتضی سادات، محمدهادی ستوده، علیرضا ارجمند شکوری به مدال نقره و علی چگینی، پارسا نوروزی و سید علی هادیان امرئی به مدال برنز دست یافتند.

در این دوره از مسابقات آرمان وثیق‌زاده انصاری جایزه ویژه بهترین نمره تحلیل داده، فاطمه زرگرباشی جایزه ویژه بهترین دانش آموز خلاق و علی زارع جایزه ویژه بهترین نمره تئوری را نیز از آن خود کردند.

بر اساس این گزارش، اعضای تیم شماره الف ایران را در این دوره از مسابقات سعید حجتی نژاد، سید مرتضی سادات و محمد هادی ستوده از تهران و فاطمه زرگرباشی از شیراز و آرمان وثیق زاده انصاری از اصفهان تشکیل دادند. اعضای تیم دوم ایران نیز متشکل از علیرضا ارجمند شکوری، علی چگینی، علی زارع و سید علی هادیان امرئی از استان تهران و پارسا نوروزی از استان گلستان بود.

دکتر مهدی خاکیان، دکتر حسین حقی و دکتر اکرم حسنی به عنوان سرپرستان و دکتر حبیب خسرو شاهی، علی اکبر کاوئی و شهاب الدین محین نیز به عنوان ناظران علمی این تیم را همراهی کردند.

اعضای تیم ملی المپیاد دانش‌آموزی نجوم و اختر فیزیک، بامداد روز جمعه ۱۶ مرداد ماه از طریق فرودگاه بین‌المللی حضرت امام خمینی (ره) وارد کشور می‌شوند.

منبع ایسنا





طبقه بندی: نجوم و ستاره شناسی، 
برچسب ها: تیم المپیاد نجوم ایران، قهرمان جهان شد، تیم المپیاد نجوم ایران قهرمان جهان شد، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین سایت شخصی ایران،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 15 مرداد 1394 توسط فرهاد داودوندی
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
فال حافظ